บทที่ 21 บทที่ 21

แสงอรุโณทัยเริ่มทาทาบขอบฟ้าในยามรุ่งอรุณ อากาศยามนี้เย็นลงกว่าตอนกลางคืน ทว่าร่างนุ่มๆ อุ่นๆ ที่นอนกอดอยู่ทั้งคืนกลับหายไป ทำให้รังสิมันต์รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย เขารีบสลัดผ้าห่มทิ้งแล้วลุกจากที่นอนก่อนจะก้าวยาวๆ ออกจากห้องด้วยความเร่งรีบ และถอนหายใจออกมาเต็มแรงเมื่อเห็นว่าจันทริกากำลังช่วยงานอยู่ในห้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ