บทที่ 27 บทที่ 27

               คำพูดที่ดังขึ้นอย่างจงใจถากถางและเต็มไปด้วยการกล่าวหาเช่นนั้น ทำให้จันทริการีบตะเกียกตะกายพาตัวเองลุกขึ้นและลงจากเตียงของเขา เพื่อจะได้หนีกลับออกไป แต่มันไม่ง่ายอย่างใจคิด เพราะแค่เธอเดินผ่านหน้าเขา ต้นแขนก็ถูกมือแข็งแรงฉุดเอาไว้

“เดี๋ยว! จะไปไหน!”

“จันทร์จะกลับห้องค่ะ”

“พอรู้ทันก็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ