บทที่ 29 บทที่ 29

“ว่างมากหรือไงถึงได้มานั่งเล่นเปียโนอยู่แบบนี้”

“ขอโทษค่ะ” จันทริกาพูดเสียงเบาหวิว แล้วก้มหน้างุดลงอย่างไม่กล้าสบตาดุๆ ของคนถาม

“ขอโทษแล้วก็ไปสิ จะยืนบื้ออยู่ทำไม ไม่เห็นหรือไงว่าฉันมีแขก”

“ค่ะ”

จันทริกาพูดแค่นั้นก็รีบผละไปในครัว เพื่อหาน้ำมาเสิร์ฟให้กับแขกของรังสิมันต์ โดยมีสายตาสองคู่มองตามด้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ