บทที่ 73 ครั้งสุดท้าย

ประตูรั้วเหล็กเปิดออก พรรณเรศก้าวออกมา ยกมือป้องหน้าผาก มองดูแสงแดดกำลังเจิดจ้า ไม่เหมือนชีวิตเธอ ที่ต้องด่างพร้อยเพราะถูกคดี ไม่คิดเลยว่าตนเองจะมาถึงจุดนี้ได้ ความทุกข์ทรมานในคุก ทำเอาแทบทนไม่ไหว ถูกกลั่นแกล้งสารพัด เธอไม่อยากพบหน้าใคร แม้กระทั่งพ่อหรือลูกตัวเอง ให้รู้สึกอับอายไปมากกว่านี้ ทุกอย่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ