บทที่ 68: ไม่ใช่คุณอีกครั้ง

ผมนั่งอยู่บนขอบเตียง กอดเข่าไว้แน่นราวกับเป็นเกราะกำบังตัวเองจากโลกภายนอก ห้องของผมมืดสนิท เว้นแต่แสงจันทร์ซีดเซียวที่ส่องลอดผ่านมู่ลี่ซึ่งแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ทอดเงาสีเงินยาวเหยียดพาดผ่านพื้นห้อง ความเงียบงันแผ่ขยายไปอย่างไม่สิ้นสุด มีเพียงเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของคฤหาสน์เก่าแก่ที่กำลังปรับตัวในยามค่ำคืน...