บทที่ 87: ความลับยาวนานหลายทศวรรษ

“มันไม่ใช่สถานการณ์ที่ใครจะควบคุมได้หรอกครับ” ผมพูด และแม้แต่หูของผมเองยังรู้สึกเหมือนกำลังถ่วงเวลาสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ “ผมแค่อยากให้พ่อรู้เรื่องนี้ไว้ก่อน”

ความอดทนของพ่อซึ่งริบหรี่เต็มทีตั้งแต่เราเข้ามาในห้องทำงาน ก็ขาดสะบั้นลงในที่สุด ท่านทุบมือลงบนโต๊ะ เสียงดังก้องไปทั่วห้องราวกับเสียงปืน

“อย่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ