ห้าสิบ

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเงียบงันพลางจ้องมองโนอาห์อย่างเหม่อลอย ร่างกายของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ใครต่อใครคงคิดว่าเขาตายไปแล้วหากไม่สังเกตเห็นลมหายใจอันแผ่วเบาของเขา

น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่ในหัวของฉันค่อยๆ หวนนึกถึงวันที่ได้พบกับโดมินิก วันนั้นฉันควรจะไปฝึกซ้อม แต่กลับแอบหนีไปเที่ยวคลับกับเพื่อนๆ

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ