บทที่ 4 จองเอาไว้ก่อน
ตอนที่4. จองจำเอาไว้ก่อน
“ว่าแต่ต๋องนายมาได้ยังไง แล้วรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่กันล่ะ” ปานตะวันถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก ก่อนที่ต้องจะทำปากยื่นปากยาวโบ๊ยไปทางจันทร์วาด
”จะใครล่ะก็พี่สาวเธอนะสิโทรมาบอก”
“อืมช่างเถอะไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พ่อกับแม่ก็เป็นห่วงแต่พี่ไม่ให้ท่านทั้งสองมา เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปอีก เอาเป็นว่าพี่จะบอกพ่อแม่ว่าเธอไม่เป็นอะไรพักคืนเดียวพรุ่งนี้ก็น่าจะได้กลับบ้านได้ เดี๋ยวคืนนี้พี่อยู่เป็นเพื่อนก็แล้วกัน แต่ต้องไปอาบน้ำก่อนนะต๋องฝากด้วยนะอยู่เป็นเพื่อนตะวันก่อนได้ไหมหรืว่านายมีธุระอะไรที่ไหนหรือเปล่า”
จันทร์วาดถามอย่างเกรงใจ เพราะต่อให้เป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ต๋องผู้ที่ไม่เคยว่างงานเลยถ้าไม่จำเป็น
“จะว่ามีงานก็มี จะว่าไม่ทำก็ได้ไม่มีอะไร อยู่เป็นเพื่อนก็ได้” ต้องบอกและมองหน้าตะวัน
“ไม่เป็นไรหรอกกลับไปทั้งสองคนนั่นเเหละค่ะ อยู่ได้ไม่ได้เป็นอะไรมากมายสักหน่อยแค่นอนดูอาการเท่านั้น ความจริงน่าจะทำเรื่องกลับได้เลยด้วยซ้ำ”
“บ้าเหรอ อย่างน้อยเขาก็ต้องให้ดูอาการก่อนไหน โรงพยาบาลดังแบบนี้ไม่ปล่อยให้คนไข้กลับไปโดยที่ไม่ได้สังเกตอาการหรอก”
“จริงสิตะวันพี่มีเรื่องที่ต้องบอกเธอ” ปานตะวันถึงกับมองหน้าพี่สาว และมองหน้าต๋องก่อนที่เธอจะแอบส่ายหน้าเพราะไม่อยากให้พี่พูดต่อหน้าเพื่อน นั่นเป็นเพราะว่าต๋องมันเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอีกทั้งมันยังเป็นห่วงตะวันมาก ๆ
“อ่อ พี่จะบอกว่าเรื่องที่คุยค้างไว้เมื่อก่อนหน้านี้อ่ะ ผู้ใหญ่เขาตกลงกันแล้วนะตามที่พูดออกมาทั้งหมดเลย รวมไปถึง…” จันทร์วาดไม่อยากพูดชื่ออาทิตย์ให้เสียอารมณ์
“เมื่อไหร่คะ ? ” ปานตะวันถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย
“อีกสามวัน”
“สองพี่น้องคุยเรื่องอะไรกันเนี่ย เราเป็นส่วนเกินหรือเปล่า” ต๋องพูดด้วยความน้อยใจเป็นอย่างมาก
“บ้านะส่วนเกินอะไรกัน เราแค่คุยเรื่องงานแค่นั้นเอง นายนี่นะทำเป็นน้อยใจเป็นเด็กไปได้” ปานตะวันบอกกับต๋องและหัวเราะออกมาในท่าทางที่ต๋องแสดงออก
ทางด้านอีกห้องหนึ่งนั้น
“เข็มผมมีเรื่องที่จะต้องบอกคุณให้รู้” อาทิตย์บอกกับคนรักของเขาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดเป็นอย่างมาก เข็มอัปสรที่นั่งอยู่บนเตียงได้แต่เอนตัวซบลงกลางอกของคนรักอย่างออดอ้อน
“มีอะไรจะบอกเหรอคะ ว่ามาเลยค่ะเข็มรอฟังอาทิตย์พูดอยู่ค่ะ”
“คือว่าผมจะแต่งงาน !!” อาทิตย์พูดยังไม่ทันจบเข็มอัปสรก็โพล่งออกมาด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก
“อะไรกันคะ อย่าบอกนะว่าจะขอเข็มแต่งงานกลางโรงพยาบาลแบบนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยอาทิตย์คุณเนี่ยมีเรื่องให้เข็มตื่นเต้นได้ตลอดจริง ๆ นะคะเนี่ย”
เข็มอัปสรพูดและซบไปที่อกกว้างของชายหนุ่มอีกทั้งสองมือยังสาวมกอดเขาเอาไว้แน่นด้วยความดีใจเป็นที่สุด
“เข็มคือว่าผมต้องเเต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกให้” อาทิตย์ตอบออกมาทำเอาเข็มอัปสรผละออกจากอาทิตย์ในทันที
“หมายความว่ายังไงคะ แต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกให้ แล้วเข็มละค่ะอาทิตย์คุณเอาเข็มไปไว้ที่ไหน” เข็มอัปสรโวยวายในทันที
“ใจเย็นๆสิเข็มก็แค่การแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นเพื่อเรื่องธุรกิจเท่านั้น ไม่ได้มีความรักหรือว่าอะไรเกี่ยวข้องเลยสักนิด แต่งได้ก็เลิกได้แค่เวลาไม่นานคุณอดทนรอก่อนได้ไหม ยังไงซะผมก็มีแค่คุณเท่านั้นอย่าคิดมากไปเลยนะเชื่อใจผมเถอะ”
“อาทิตย์คะ ทำไมคุณทำร้ายจิตใจเข็มแบบนี้ค่ะ เข็มเจ็บหนักนอนอยู่โรงพยาบาล อีกทั้งยังขาหักแต่คุณดันมาบอกว่าจะแต่งงานเนี่ยนะ เข็มรับไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ”
“ผมไม่มีทางเลือกมันทั้งธุรกิจ และเหตุผลบางอย่าง”
“อะไรคะเหตุผลบางอย่าง บอกเข็มได้ไหมคะว่ามันคืออะไร”
“คือว่า เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกเข็ม งั้นเข็มพักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะกลับมาใหม่นะ”
อาทิตย์จัดแจงให้เข็มนอนพักก่อนที่เขาจะออกมาด้านนอกห้อง แต่เพราะห้องที่ติดกัน และประตูห้องที่ปิดไม่สนิททำให้เห็นว่าใครที่อยู่ด้านใน
“ตะวันมีอะไรก็โทรหานะ ไม่ต้องเกรงใจรู้ไหม” ต๋องยกมือลูบหัวตะวันด้วยความเอ็นดูเพื่อนแต่ทว่าคนที่มองอยู่ด้านนอกนั้นกลับรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก เมื่อต๋องออกไปแล้วนั้นตะวันก็ล้มตัวนอน แต่พอได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามาก็คิดว่าต๋องคงลืมอะไรสักอย่างเธอจึงพูดขึ้นมาทั้งที่นอนหันหลังให้
“ลืมอะไรอีกละ อย่าบอกนะว่าจะกลับมาบอกฝันดี” ตะวันพูดจบและหันหน้ามาแต่ต้องตกใจเป็นอย่างมากเมื่ือคนที่เข้ามาคืออาทิตย์ ไม่ใช่ต๋อง !!
“ทำไมถึงกับตกใจเลยเหรอที่ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น ”
“ใช่ตกใจ นายเข้ามาทำไมมีอะไร หากจะคุยเรื่องคดีฉันไม่มีอะไรจะคุย”
“เปล่าไม่ได้คุยเรื่องคดี แต่จะคุยเรื่องของเรา” อาทิตย์พูดและหันไปกดล็อกประตูทำเอาปานตะวันตกใจเป็นอย่างมาก “นายล็อกประตูทำไม ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ”
“ห้องเธอยังไงกันตะวันอีกไม่กี่วันเราก็แต่งงานกัน แต่เธอดันให้ผู้ชายอื่นมายืนถูกเนื้อต้องตัวเนี่ยนะ ไม่รู้จักเกรงใจผัวบ้างหรือยังไงกัน”
“อย่าพูดมั่ว ๆ นะนายไม่ใช่ผัว เราแค่พลาดฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ถือ”
“เธอไม่ถือแต่ฉันถือ” อาทิตย์ตรงไปจับที่ข้อมือของปานตะวันและชะโงกหน้าเข้าไปไกล
“จะแต่งงานมีผัวอยู่แล้ว แต่ยังปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ผู้ชายคนอื่นจับเนี่ยหมายความว่ายังไงกัน”
“ปล่อยนะนั่นมันเรื่องของฉัน ทีนายยังยืนกอดกับแฟนนายได้เลย ”
ไม่รอให้ปานตะวันพูดมากไปกว่านี้อาทิตย์ปล่อยมือตะวันและเปลี่ยนมาจับที่ใบหน้าและกระชากตะวันมาประกบปากจูบทันที
เพราะความที่ตกใจเลยเผลอเผยอปากเล็กน้อย และนั่นทำให้อาทิตย์สามารถส่งลิ้้นร้อนของเขาเข้าไปสำรวจความหวานจากช่องปากของปานตะวันอย่างง่ายดาย
เขาทั้งดูดทั้งดันลิ้นเกี่ยวพันกันไปหมด และยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งได้ใจมากไปกว่าเดิม
