บทที่ 27 นางบำเรอท่านประธาน บทที่ 27

บุรินทร์เดินนำออกไป อิงอรสีหน้าตกและหยุดน้ำตาไหลไม่ได้ หล่อนจ้องมือถือในมือ นึกโกรธตัวเองที่ไม่น่าปากพล่อย พูดเรื่องนี้ออกมา ไม่นึกว่าบุรินทร์อยู่ในห้องนี้ ยิ่งนึกโกรธตัวเองก็ยิ่งเจ็บใจ ยืนอยู่สักครู่ก่อนเดินตามหนุ่มรุ่นพี่ออกไปเพื่อยอมรับชะตากรรม

***************************************************...