บทที่ 20 — นาฬิกาโนอาห์

แสงจากหน้าจอโทรศัพท์เป็นแสงสว่างเดียวในห้องพัก

ผมทอดตัวแผ่หลาอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งขยุ้มเส้นผมตัวเอง ส่วนอีกข้างกำโทรศัพท์แน่นจนปวด เสียงครางหึ่งๆ ของตู้เย็นดูจะดังกว่าปกติในความเงียบ เป็นเสียงกลไกอันเดียวดายที่เติมเต็มความเวิ้งว้าง ผมไม่ได้ขยับตัวมาหลายชั่วโมงแล้ว

ผมบอกตัวเองว่าจะดูแค่ไม่กี่โพสต์ ...