บทที่ 135 เราเลิกกันเถอะ

“ส้มหยุดก่อน...ผมบอกให้หยุดไง!”

มือหนาคว้าต้นแขนของอีกฝ่าย ขณะที่กำลังจะเดินจ้ำอ้าวผ่านโถงของบ้านไปทางสระว่ายน้ำด้านหลังเพื่อไปสมทบกับเด็กๆ ที่กำลังเล่นน้ำอยู่

“มีอะไรอีกล่ะ”

“เรายังมีเรื่องที่ตกลงกันไม่จบ ผมยังยืนยันว่าผมต้องการรับผิดชอบคุณกับลูก”

“ยังไงล่ะไอ้การรับผิดชอบที่ว่าน่ะ” วิศราลอยหน้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ