บทที่ 56 ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง!

“เอาเถอะ ผมยอมให้คุณดูตลอดชีวิตเลยก็ได้”

แก้มนวลร้อนผ่าว แต่พยายามข่มใจไม่ให้รู้สึกรู้สากับคำหวานและแววตาอ่อนโยนจริงใจที่ส่งมาให้

“งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ ไว้พบกันค่ะ”

“แล้วพบกันครับ...”

วิศรากดวางสายด้วยหัวใจที่พองฟูและหม่นหมองในคราวเดียวกัน

“อะไรยะ อุตส่าห์ได้คุยกับหวานใจ ทำไมทำหน้าเหมือนโลกจะถล่ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ