บทที่ 76 จะรู้บ้างไหมว่ามีคนเป็นห่วงและคิดถึงคุณมาก

“อังเคิลอลันขา!”

เสียงเล็กๆ น่ารักนั้นทำให้ชายหนุ่มชาวต่างชาติร่างสูงสง่าต้องหยุดฝีเท้า ก่อนที่นัยน์ตาสีเทาที่จุดแต้มประกายอบอุ่นอ่อนโยนจะทอดมองมาที่แม่หนูน้อยตัวป้อมในชุดสีชมพูน่ารักด้วยความเอ็นดู แก้มใสๆ แดงระเรื่ออย่างคนที่เคยชินกับอากาศหนาวมาตั้งแต่เกิดทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นปลายจมูกไปแตะข้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ