บทที่ 87 อังเคิลอลันคิดถึงแม่ส้มมาก

“แม่ส้มขา!”

ร่างเพรียวระหงผงะเซถอยหลังไปสองสามก้าวเมื่อถูกโถมเข้ากอดโดยไม่ทันได้ตั้งตัว วิศราก้มมองเจ้าตัวต้นเหตุที่ทำเธอเกือบหงายหลังล้มอย่างตกใจระคนตื่นเต้นดีใจ

“อลิศ! มาได้ไงลูก!”

เจ้าตัวน้อยเงยหน้ายิ้มตาหยีให้มารดาสุดที่รัก ก่อนบุ้ยใบ้ไปทางร่างสูงสง่าที่เดินตามมาติดๆ 

“ผมพาแกมาเอง เพราะทนฟัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ