บทที่ 96 คุณพ่อคิดถึงส้มไหมคะ

“แล้วจะให้พี่ไปสู้รบปรบมือกับคุณส้มเขาหรือไงล่ะปราบ มันจะไปมีประโยชน์อะไร ยังไงเขาก็เป็นพ่อลูกกันนะ จะว่าไปคุณส้มเธอก็พูดถูก เราต่างหากที่เป็นคนอื่น”

ปุริมาถอนหายใจเพื่อระบายความอัดอั้นออกมา ดวงตาหม่นเศร้าหันไปมองผ่านช่องกระจกที่หน้าประตูเพียงหวังจะได้เห็นเงาของคนที่รัก ขอแค่ได้เห็นว่าอีกฝ่ายปลอดภั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ