บทที่ 97 ผมยินดีเป็นผ้าเช็ดหน้าคอยซับน้ำตาให้คุณทุกเมื่อที่ต้องการ

“คุณพ่อคิดถึงส้มไหมคะ”

“คิ...คิ...ด”

เสียงอ้อแอ้ราวกับเด็กที่เพิ่งหัดพูดทำให้คนเคยแข็งแรงนึกขัดใจตัวเอง ทั้งยังไม่อาจกอดลูก หรือแม้แต่จะบอกความรู้สึกที่มีให้อีกฝ่ายฟังได้ สายตาก็พร่ามัว จนท้ายที่สุดสิ่งที่เขาทำได้คือการกลอกตาไปมา น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม

“หนูขอโทษนะคะที่มาช้าไป คุณพ่อโกรธลูกคนนี้หรือเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ