บทที่ 10 10
ทันทีที่จัดการกับชุดทำงานของภาคีเสร็จเรียบร้อย ประจวบเหมาะกับที่ชายหนุ่มเปิดประตูห้องน้ำออกมา ซึ่งมีเพียงผ้าขนหนูพันช่วงล่างออกมาอย่างหมิ่นเหม่ เท่านั้นกานต์ธิดาจึงรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ด้วยความเขินอาย เธอไม่คิดมาก่อน ว่าจะเจอเขาในสภาพที่ล่อแหลมเช่นนี้ ภาคีพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก กับท่าทีเสแสร้งแกล้งทำของคนตรงหน้า ยายนี่คงคิดว่าเขาเหมือนผู้ชายหน้าโง่คนอื่นล่ะสิ ไม่มีวันที่เขาจะหลงกลผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนี้แน่นอน
“อย่าทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลยกานต์ธิดา ทั้งที่ก็ผ่านมาจนนับไม่ถ้วนแล้ว” หญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกคนพูดตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ
“ผ่านมานับไม่ถ้วน คุณหมายความว่ายังไง” หญิงสาวพยายามใจเย็นถาม เธอไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาพูดสักนิดเดียว และต้องการความกระจ่างเดี๋ยวนี้
“ตีหน้าซื่อได้เนียนเชียวนะ จะอายอะไรนัก กับอีกแค่ผู้ชายนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว ผู้ชายที่แก้ผ้าทั้งตัว ก็เห็นมาหมดแล้วไม่ใช่หรือไง”
“มันไม่ใช่อย่างที่คุณพูดสักนิดคุณภาคี”
“เธอไม่ต้องมาแก้ตัว ก็เห็นๆ อยู่ยังจะมาเถียงอีก”
“แต่ว่า...” หญิงสาวพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกอีกฝ่ายส่วนกลับขึ้นมา
“ฉันไม่มีเวลา จะมายืนโง่ๆ ให้เธอหลอกเหมือนผู้ชายอื่นหรอกนะ ไม่ต้องมาตีหน้าซื่ออธิบาย ฉันไม่อยากฟัง”
ภาคีไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวปัญญาอ่อนของผู้หญิงอัปรีย์คนนี้อีก เขาจึงรีบเดินไปหยิบชุดทำงานมาสวมใส่ เพียงเท่านั้นกานต์ธิดาถึงกับทรุดตัวนั่งลงที่ปลายเตียงด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง แต่คนหน้าดุกลับไม่สนใจที่จะมองด้วยซ้ำ
“ฉันจะรีบเข้าบริษัท เธออยู่ที่นี่ไปก่อน ห้ามออกไปไหนเข้าใจไหม”
ชายหนุ่มสั่งงาน ในระหว่างที่กำลังผูกเนกไทให้ตัวเองที่หน้ากระจก
“ทำไมต้องให้ธิดาอยู่ที่นี่ด้วยคะ”
“เธอไม่มีสิทธิ์ถาม แค่ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ เย็นนี้ค่อยมาคุยกันอีกที ว่าหน้าที่เลขาฯส่วนตัว ต้องทำอะไรบ้าง”
“แต่คุณจะให้ฉันอยู่ในชุดนี้ รอคุณทั้งวันไม่ได้นะคะ” กานต์ธิดาก้มลงมองตัวเอง จะให้อยู่ในสภาพนี้ต่อ เธอไม่เอาด้วยแน่
“เดี๋ยวจะให้คนหาชุดใหม่มาให้” ชายหนุ่มกล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง หญิงสาวจึงถือวิสาสะเดินสำรวจภายในห้องนอนจนถี่ถ้วน แล้วดวงตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับรูปที่ตั้งไว้ข้างโคมไฟบนโต๊ะหัวเตียงจนได้ เธอกำลังเอื้อมมือไปหยิบ แต่เสียงเคาะประตูกลับดังขัดขึ้นเสียก่อน
“สมใจเอาชุดใหม่มาให้คุณผู้หญิงเปลี่ยนค่ะ” สมใจอธิบายแล้วพิจารณาคุณผู้หญิงที่นายพามา ขนาดว่าเพิ่งตื่นนอน ยังสวยอยู่เลย เหมือนที่เขาว่ากันว่าผู้หญิงจะสวยหรือไม่สวย ต้องดูหลังตื่นนอน คงจะจริงอย่างที่เขาพูดกัน
“อย่าเรียกธิดาว่าคุณผู้หญิงเลยค่ะ พี่สมใจเรียกธิดาเฉยๆ ก็ได้”
“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวนายดุสมใจค่ะ” จะให้เธอเรียกผู้หญิงของนายอย่างสนิทสนมได้อย่าไรกัน นายจะได้ตะคอกจนหัวหดนะสิ หมู่นี้ยิ่งดุขึ้นทุกวันอยู่ด้วย
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ธิดาเป็นแค่ลูกจ้างเหมือนพี่สมใจนั่นแหละค่ะ”
“ลูกจ้างหรือคะ” สมใจมองกานต์ธิดาด้วยความแปลกใจ
“ใช่ค่ะ ธิดาเป็นเลขาฯส่วนตัวของคุณภาคี”
“อ้อ...แล้วคุณธิดาหิวหรือยังคะ เดี๋ยวสมใจจะลงไปทำอะไรให้ทาน”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่สมใจ เดี๋ยวธิดาอาบน้ำเสร็จ ธิดาจะลงไปทำเองค่ะ”
หญิงสาวปฏิเสธความหวังดีของสมใจเพราะเกรงใจ
“คุณธิดาไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวสมใจจะลงไปทำงานบ้านต่อแล้วค่ะ” สมใจบอกเพียงเท่านั้น ก็ปล่อยให้กานต์ธิดาจัดการกับตัวเอง
หลังจากกานต์ธิดาอาบน้ำเสร็จเธอจึงหยิบเดรสสีฟ้า ที่สมใจเตรียมไว้ให้มาสวม แล้วเดินลงไปยังชั้นล่างของตัวบ้าน ที่ห้องรับแขกมีรูปครอบครัวของภาคีตั้งตระหง่านอยู่ แล้วยังมีรูปถ่ายระหว่างภาคีกับเขมจิราตั้งโชว์อยู่ข้างตู้ปลาด้วย เขมจิราช่างสดใสน่ารัก ในความรู้สึกของกานต์ธิดา
“รูปนายกับคุณเขม ถ่ายกันตอนไปเที่ยวที่อังกฤษค่ะ สมใจว่านายยิ้มดูมีชีวิตชีวาเชียวค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย ใช่เธอชอบรอยยิ้มที่อ่อนโยนของเขา แต่เธอคงไม่มีโอกาสได้สัมผัส
“ไปทานข้าวต้มก่อนค่ะคุณธิดา เดี๋ยวจะเย็นเสียหมด” หญิงสาวเดินตามสมใจไปที่ห้องรับประทานอาหารอย่างว่าง่าย แล้วกล่าวด้วยความเกรงใจ
“พี่สมใจไม่น่าต้องมาลำบากทำให้ธิดาเลย ที่จริงธิดาทำทานเองได้นะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ สมใจเต็มใจทำให้ทาน” สมใจยิ้มกับความน่ารักของหญิงสาว
“ขอบคุณค่ะพี่สมใจ ข้าวต้มน่าทานมากๆ เลยค่ะ” หญิงสาวลงมือรับประทานข้าวต้มด้วยความหิว เพราะเธอไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยงจนถึงตอนนี้
“จะรับเพิ่มอีกไหมคะ เดี๋ยวสมใจตักให้” สมใจเอ่ยถาม เมื่อเห็นกานต์ธิดาทานจนเกลี้ยงชาม แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ไหวแล้วพี่สมใจ ตอนนี้ธิดาอิ่มจนแน่นท้องไปหมดเลยค่ะ” หญิงสาวลุกถือชามติดมือขึ้นมา
“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวสมใจทำให้”
“แต่ว่า...” กานต์ธิดารู้สึกเกรงใจสาวใช้ อีกทั้งกลัวเจ้าของบ้านจะกลับมาตำหนิ หาว่าเธอแอบทำตัวเป็นคุณนายของบ้านตอนเขาไม่อยู่
“เป็นหน้าที่ของสมใจอยู่แล้วค่ะ คุณธิดาเดินชมรอบๆ บ้านก่อนก็ได้นะคะ มีสระบัวให้นั่งเล่นด้วยค่ะ” สาวใช้หว่านล้อมอยากให้กานต์ธิดาได้ผ่อนคลาย และปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของเธอเอง
“งั้นธิดาไม่เกรงใจแล้วนะคะ”
เธอกล่าวด้วยสีหน้าสดใสในเมื่ออีกฝ่ายยืนกรานจะทำเอง
“ตามสบายนะคะ ต้องการอะไรก็เรียกหาสมใจได้เลยค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” กานต์ธิดาจบ ก็เดินออกมาดูรอบตัวบ้าน ที่ประดับตกแต่งไปด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด แลดูร่มรื่นและงามตางามใจยิ่งนัก
หญิงสาวเดินไปจนถึงสระบัวขนาดใหญ่ ริมสระบัวมีศาลาขนาดกะทัดรัด ให้นั่งพักผ่อนหย่อนใจ ในสระกว้างใหญ่มีดอกบัวสีสวยบานสะพรั่งอยู่เต็มสระ แถมยังมีเรือให้พ่ายเล่นอีกต่างหาก
