บทที่ 22 ฝีมือป๋าธัญ

นิชา....

เช้าวันต่อมา....

ฉันขยับตัวไปมาอยู่ในที่นอนกว้างพร้อมกับคนข้างที่นอนสวมกอดเอวเล็กของฉันไว้หลวมๆ เมื่อคืนนอนหลับสลบเหมือดเลยตั้งแต่คุณหมอให้ยาทาน เพิ่งจะรู้สึกตัวก็รุ่งสร่าง

"อื้มมมมมมมม"

เขาสวมกอดเอวฉันแน่นขึ้นก่อนจะค่อยๆลืมตา เราสองคนมองสบตากันก่อนจะยิ้มบางๆให้แก่กันและกัน

"มอนิ่งค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ