บทที่ 4 4

"กลัวฉันเหรอ? หึ คิดว่าฉันจะทำอะไรผู้หญิงสกปรกอย่างเธอไม่ทราบ แค่คิดก็รู้สึกขยะแขยงเกินทน!" เขาพูดจากระแทกแดกดันก่อนจะลุกออกจากเตียงของหญิงสาว ผู้ที่ถูกเรียกว่าปลายฝนรีบใช้แรงอันน้อยนิดดึงผ้าห่มมาห่มกายไว้แน่น เหมันต์จ้องมองการกระทำของหญิงสาวอย่างอดส่ายหัวไม่ได้ มาอายอะไรตอนนี้ในเมื่อที่ผ่านมาเธอก็นอนกับเขานับครั้งไม่ถ้วน

"ทำเป็นรักษาเนื้อรักษาตัว ถ้าฉันไม่รู้สันดานเธอคงเข้าใจผิดคิดว่าเธอมันสาวน้อยไม่เคยผ่านโลกมาแน่ ๆ แต่พอดีว่าฉันรู้จักเธอดีรู้ทุกซอกทุกมุม ถึงรู้ว่าเธอมันเน่าขนาดไหน" ปลายฝนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายที่ต้องมาฟังเขาพูดจาหาเรื่องเธอแบบนี้

"ปากคุณนี่มันสกปรกไม่ต่างจากร่างกายของฉันที่คุณขยะแขยงหรอกค่ะ ฉันแปลกใจว่าฉันรักคุณจริง ๆ รึเปล่าทำไมความรู้สึกของฉันถึงไม่รู้สึกเช่นนั้นเลย ถึงแม้ฉันจะความจำเสื่อมแต่ความรู้สึกฉันต้องจำคุณได้สิ แต่นี่ไม่เลย หรือแท้จริงแล้วฉันอาจจะไม่ได้รักคุณตั้งแต่ต้น" คำพูดของหญิงสาวเหมือนเข็มเล็ก ๆ นับพันทิ่มแทงมาที่ใจด้านของเหมันต์อีกครั้ง

"ไม่ได้รักฉันงั้นเหรอ ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา เธอใช้คำว่าไม่รักฉันงั้นเหรอ? อ้อคงเพราะเงินสินะ เมื่อ 5 ปีก่อนเธอถึงแต่งงานกับฉันทั้ง ๆ ที่เรารู้จักกันได้ไม่ถึง 4 เดือน เธอมันผู้หญิงหน้าเงินจริง ๆ ปลายฝน พอได้ในสิ่งที่พอใจอยากจะหาเหยื่อใหม่เลยทิ้งฉันไปงั้นเหรอห๊ะ!"

"นี่ฉันเจ็บนะ!" หญิงสาวร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อเขาเดินเข้ามาประชิดตัวหล่อนพร้อมจับต้นแขนบีบแน่น

"เจ็บสิดี ฉันอยากให้เธอเจ็บเหมือนฉันที่เคยโง่เพราะเธอไงห๊ะ!"

"นี่คุณปล่อยฉัน จะทำอะไร ปล่อยนะ!" สองมือหนาของเหมันต์กระชากผ้าห่มที่หญิงสาวจับเอาไว้แน่นก่อนจะดึงมันออกจากร่างกายเธอ ปลายฝนที่ตอนนี้แรงน้อยจนสู้คนตัวใหญ่อย่างเหมันต์ไม่ได้จึงถูกเขาดึงไปอย่างง่าย ๆ

"กรี๊ดดด คนบ้า ไอ้คนบ้า ฉันเจ็บนะ นายไม่มีสิทธิ์มาทำเลวทรามแบบนี้กับฉันปล่อยสิ ปล่อย!" เธอร้องลั่นถึงแม้จะพยายามดันร่างกายกำยำของเหมันต์ออกไป แต่เขาก็ไม่มีทีท่าจะถอยห่าง ชายหนุ่มคร่อมทาบทับร่างกายเปลือยเปล่าอย่างรวดเร็วสองมือจับดึงแขนของหญิงสาวขึ้นเหนือหัว สายตาดุคมจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างไม่พอใจ เขาเกลียดสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้เกินทน เกลียดที่เธอกลับมา เกลียดที่ยังรักเธออยู่ สายตาของเหมันต์ทำเอาหญิงสาวหวาดกลัวชายบนร่าง เธอทำอะไรไม่ถูก เสียงลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น ๆ เพราะเธอเหนื่อยที่ต้องสู้กับเขา

"ได้โปรดในเมื่อเราไม่ได้รักกันอย่าทำกับฉันแบบนี้เลยนะคะ" เธอร้องขอด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน แต่ทว่ากลับไม่ทำให้คนอย่างเขาเย็นลงได้ ไฟโทสะมันปะทุขึ้นมามากขึ้นกว่าเดิม

"ในเมื่อเธอเป็นเมียที่ฉันยกย่องออกหน้าออกตาไม่ชอบยังสวมเขาฉันไปมีชู้ ฉันจะให้เธอเป็นเมียที่คอยบำเรอฉันแค่บนเตียงดีไหมปลายฝน!"

"ไม่นะ ได้โปรด ไม่ได้นะ! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!" เธอร้องตะโกนเรียกเพื่อหวังว่าจะมีใครสักคนเข้ามาช่วยเธอ แต่ก็ไม่มีใครเลยสักคน

"หึ ร้องให้ตายก็ไม่มีใครมาช่วยเธอได้หรอก บ้านหลังนี้อยู่ห่างจากบ้านใหญ่มาก ถึงจะมีคนได้ยินคิดเหรอว่าพวกนั้นจะกล้า!" น้ำเสียงขู่บอกหญิงสาวพร้อมแรงบีบข้อมือเธอแรงขึ้นมามากกว่าเก่า

"ฮึก ฮื่อออ ช่วยด้วย พี่ภพช่วยด้วย!" จู่ ๆ เธอก็พูดชื่อใครก็ไม่รู้ออกมา สีหน้าเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจของเหมันต์ที่เขาได้ยินชื่อชายอื่นจากปากของเธอ เช่นเดียวกับปลายฝน เธอเองก็แปลกใจตัวเองที่เรียกชื่อใครก็ไม่รู้

"มันเป็นใคร ชู้เธอใช่ไหมจำฉันจำลูกไม่ได้แต่จำชื่อชู้เธอได้งั้นเหรอห๊ะ!" เขาบีบเธอแรงขึ้นกว่าเดิมมากขึ้นจนตอนนี้ใบหน้าของเธอเบะออกมาอย่างเจ็บปวด

"ฉันไม่รู้ ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร!"

ปลายฝนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบซ่านเธอเจ็บไปหมดทั่วร่างกาย เหมันต์จ้องหน้าเธอไม่เลิกพอเขาเห็นว่าหล่อนทำหน้าเจ็บจนเกินรับไหว ชายหนุ่มจึงรีบเบาแรงลงก่อนจะลุกขึ้นออกจากร่างกายเธอ เสียงถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจ หญิงสาวปาดน้ำตาที่ตอนนี้มันไหลออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

จู่ ๆ บรรยากาศในห้องก็เงียบสนิทมีเพียงเสียงแมลงในยามค่ำคืนส่งเสียงร้อง ชายหนุ่มยังคงหันหลังให้หญิงสาว เธอมองดูก็รู้ว่าตอนนี้ในใจของเขามันร้อนรนแค่ไหนเพราะเสียงถอนหายใจดังออกมาจนได้ยินอย่างชัดเจน

"คุณเหมันต์คะ!" จู่ ๆ เสียงป้าอ้อยก็เดินเข้ามาในบ้านเล็กด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนที่วิ่งขึ้นมาหยุดหน้าห้องนอนก่อนจะเอื้อมมือเคาะประตูห้องอีกครั้ง

"มีอะไรครับป้า?" เหมันต์เปิดประตูพร้อมคำถามด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

"คุณเมฆค่ะ เธอร้องไห้หยุดเลย ร้องแต่จะหาคุณแม่ ป้าจนปัญญาแล้วจริง ๆ ปกติคุณเมฆเธอเป็นคนว่าง่าย แต่วันนี้กลับไม่ฟังอะไรป้าเลยสงสัยคิดถึงคุณปลายฝนมากจริง ๆ" ปลายฝนที่ได้ยินก็รู้สึกสงสารเด็กคนนี้เกินทน เธอเป็นแม่เขาแท้ ๆ แต่ทำไมกลับจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลย

"งั้นผมวานป้าบอกเมฆด้วยว่าคืนนี้แม่ของเขาจะไปนอนด้วย" เหมันต์พูดน้ำเสียงนิ่งกับหญิงวัยกลางคน ป้าอ้อยพยักหน้าก่อนจะมองหน้าหญิงสาวที่อยู่ในสภาพมีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่ห่มกาย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไปหมด

"ได้ค่ะ งั้นคุณก็รีบตามไปนะคะ" หญิงวัยกลางคนพูดก่อนจะเดินออกไปด้วยสีหน้าเรียบตึง ในหัวของหล่อนมีแต่คำถามต่าง ๆ นานา ก่อนจะไม่สนใจเพราะคิดว่าเรื่องผัว ๆ เมีย ๆ คนนอกยากที่จะเข้าใจ