บทที่ 30 30

“นั่นอะไรน่ะ” เธอเห็นตัวอะไรสักอย่างกำลังขดตัวอยู่ตรงหน้า พอเข้าไปดูใกล้ๆ มันคือลูกสุนัขตัวน้อยสีน้ำตาลเข้ม พอเธอตรงเข้าไปลูบมันเบาๆ เพราะสงสาร มันทำขนพองก่อนจะเห่าเสียงดัง พลับพลึงถอยหนีล้มลงก้นจ้ำเบ้า       ร้องเสียงหลงใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ

“ใจเย็นๆ นะ ฉันไม่ทำอะไรแกหรอก” พลับพลึงมองสภาพของมันแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ