บทที่ 41 พยายามหนี

 ตอนเย็น...

“กลับไง ให้ไปส่งไหม” ญี่ปุ่นเอ่ย

“ไม่เป็นไร อุ่นกลับเองได้ อีกอย่างบ้านอุ่นคนละทางกับบ้านญี่ปุ่นเลย” ฉันยิ้มให้เธอ แปลกจริงเพิ่งจะรู้จักกันไม่ทันข้ามวัน แต่เราสองคนกลับสนิทพูดคุยกันอย่างกับเป็นเพื่อนกันมาเป็นปีๆ

แต่ดีนะที่ตอนเที่ยง ภูผาไม่ได้มากินข้าวด้วย ถ้าเขาเห็นหน้าฉันคิดไม่ออกเลยว่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ