บทที่ 2 ตบจูบ
“ อือ..”
แสนดีพยายามจะขยับหน้าหนีแต่ก็ไม่เป็นผล ก่อนที่ริมฝีปากหนานั้นจะเป็นคนถอนมันออกมาเอง เขาเลื่อนมือมาเช็ดริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะมาเช็ดให้แสนดี
“นี่นาย..!!” แสนดีจะอ้าปากด่าแต่ต้องหยุดทันทีเมื่อ ชายหนุ่มขยับหน้าเข้ามาใกล้
“อ่านปากฉันนะ ฉันชื่อแบดซ์ ไม่ได้ชื่อนายแต่ถ้าอยากเรียกนายก็ได้นะไม่ติด”
ชายหนุ่มเอ่ยออกมาใบหน้าแทบจะชนกับจมูกของแสนดี
“แบดซ์ที่แปลว่า แย่ สินะ”
แสนดีเอ่ยออกมาช้า ๆ
“ก็เข้ากันดีนะ แบดซ์กับแสนดี ถ้ามีคนหนึ่งดีก็ต้องมีอีกคนร้ายไง ไม่เห็นจะน่าแปลกตรงไหนเลย”
“แปลกตรงที่ฉันไม่ควรมาเจอกับคนอย่างนายยังไงล่ะ”
“ช่วยไม่ได้ก็เธอดันย้ายมากลางเทอมทำไม ถ้าไม่ย้ายก็คงไม่เจอ จบไหม ?”
อึก !! คำตอบของหมอนี่ทำเอาแสนดีถึงกับสะอึกไปในทันที เพราะมันดูเหมือนกับว่าจะเป็นคำตอบที่ช่างตรงกันกับใจของเธอเสียจริง
“ปล่อยฉันได้หรือยัง ฉันปวดแขนแล้วนะ”
แสนดีบอกกับแบดซ์ และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเริ่มมีท่าทางที่อ่อนลง แบดซ์ก็ค่อย ๆ ผละมือออกอย่างช้า ๆ แต่ใครจะคิดว่าทันทีที่เขาปล่อยมือทั้งสองข้างของแสนดีให้เป็นอิสระนั้น หญิงสาวก็ฟาดมืออย่างแรงไปที่ใบหน้าของเขา และนั่นทำเอาแบดซ์ถึงกับหน้าหันไปในทันที
“นี่เธอกล้าตบฉันเหรอ ? ”
แบดซ์ถามด้วยความขุ่นเคืองเป็นอย่างมากเรียนมา 3 ปียังไม่เคยถูกใครตบมาก่อนแต่ยัยนี่มาได้เพียงวันเดียวก็เล่นเขาแล้ว
“เออ !! ทำไมจะไม่กล้าทีนายเป็นใครกล้าดียังไงมาจูบฉัน สะอาดหรือเปล่าก็ไม่ ดูท่าคงสกปรกน่าดู”
ไม่ทันขาดคำแบดซ์ก็กระชากแสนดีมาจูบอีกครั้ง และครั้งนี้ดูเหมือนกับว่ามันจะนานมาก นานเสียจนแสนดีรู้สึกว่าลมหายใจในปอดของเธอนั้นแทบจะหมดไปทันที
ที่ทำได้ก็มีเพียงแค่ทุบตีไปที่ร่างกายของแบดซ์ แต่ทว่าเขาก็ไม่มีท่าทาง และท่าทีที่จะเจ็บจะปวดอะไรเลยสักนิด
แต่เพราะเสียงหนึ่งที่ให้เขาผละออกไปในที่สุด
“แบดซ์ !! อยู่ไหน ”
เสียงผู้หญิงที่มีน้ำเสียงที่อ่อนหวานดังขึ้นมาทำเอาเขารีบผลักแสนดีออกจนล้มไปกองกับพื้นที่สุดเขาก็รีบเดินจากไป
“โอ๊ย .! แม่งเจ็บอ่ะ ไอ้บ้านี่”
แสนดีที่พยายามจะลุกแต่ก็ลุกไม่ขึ้นนั่นคงเป็นเพราะว่าข้อเท้าเธอคงจะพลิกตอนที่ถูกเขาผลักแน่นอน
“แบดซ์ไปมีเรื่องกับเด็กใหม่อย่างนั้นเหรอ ไหนนางอยู่ไหน อยากเห็นจังว่าทำไมถึงกล้าทำกับแบดซ์ได้”
หญิงสาวร่างเล็กเอ่ยออกมาพร้อมกับหัวเราะร่า ทำเอาโลกทั้งโลกดูสดใสขึ้นเป็นอย่างมาก
“อย่าสนใจยัยนั่นเลย แบดซ์ว่าอยู่ห่าง ๆ ไว้เถอะไม่ต้องไปสนใจดูท่าทางร้ายไม่เบาเลยนะ”
“น้ำขิงว่าในปี 3 นี่ไม่มีใครร้ายเท่าแบดซ์แล้วแหละ”
น้ำขิงพูดและยิ้มให้ก่อนเดินนำออกไปโดยมีแบดซ์เดินตามมาติด ๆ
“ว่าแต่รู้ได้ยังไงอ่ะว่ามีเรื่อง”
“แหม๋เข้าห้องมาก็ได้ยินพวกนั้นคุยกันก็อดเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นไม่ได้น้ำขิงเลยเดินมาดูไงล่ะ”
“มาทำไมเดี๋ยวก็เห็นในคลาสเรียน ไปเรียนกันเถอะขืนช้าจะถูกหักคะแนน”
แบดซ์บอกแล้วเดินนำออกไปทำให้น้ำขิงยืนหันรีหันขวางว่าควรไปดีหรือไม่ สุดท้ายเธอก็รีบเดินกึ่งวิ่งตามแบดซ์ กลับไปยังห้องเรียนในทันที
เมื่อเข้าไปในห้องเพื่อน ๆ ต่างแซวกันอย่างหนักว่าแบดซ์พาแสนดีเด็กใหม่ไปทำโทษถึงไหนกัน ถึงเพิ่งกลับเอาตอนนี้ แล้วทำไมแสนดีไม่มาด้วย
เวลาผ่านไปนานพอสมควร อยู่ ๆ คนที่ไม่คิดว่าจะมาที่หน้าห้องได้นั้นก็โผล่มา ทำเอาทุกคนตกใจเป็นอย่างมากโดยเฉพาะน้ำขิงที่เห็นว่าใครมาส่งแสนดีถึงหน้าห้องเรียนหญิงสาวถึงกับลุกขึ้นยืนมองอย่างไม่คาดคิดและเอ่ยออกมา
“พี่เจนรบ !! ”
น้ำขิงร้องออกมาอย่างดัง ทำเอาแบดซ์ที่นั่งอยู่ตรงนั้นถึงกับหันมามองตามเสียงของหญิงสาว ภาพที่เห็นก็คือแสนดีถูกเจนรบหนุ่มรุ่นพี่ปี 4 ของคณะพยุงมายังหน้าห้องเรียน
“น้องนั่งตรงไหนครับ เดี๋ยวพี่พาไปนั่ง” เจนรบถามแสนดีพร้อมกับมองไปที่รอบ ๆ ห้องแต่ทว่าก็ไม่เห็นว่าจะมีที่นั่งว่าสักที่ เจนรบหันมาหาแสนดีอีกครั้ง
“หนูไม่มีที่นั่งค่ะ ขอบคุณพี่มากนะคะที่มาส่ง แต่เดี๋ยวหนูไปเอาเก้าอี้เองก็ได้ค่ะ ไม่ทราบว่าพี่พอจะบอกได้ไหมคะว่าห้องเก็บของอยู่ที่ไหน”
แสนดีถามออกมาซื่อ ๆ ตามความคิดของเธอเพราะว่ามันไม่มีจริง ๆ และเมื่อมันไม่มีก็ต้องไปเอามา ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ได้นั่ง
“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเดี๋ยวน้องมานั่งระเบียงรอพี่แปบ เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้ขาเจ็บแบบนี้จะไปได้ยังไงเดี๋ยวขามันก็ระบมหรอก” เจนรบพูดพร้อมกับประคองแสนดีจะหมุนตัวไปนั่งหน้าระเบียง แต่ว่า....
“พี่เจนรบค่ะ ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวให้เพื่อนนั่งของน้ำขิงก่อนก็ได้ค่ะ ” น้ำขิงรีบออกตัวทำเอาทั้งเจนรบและแสนดีหันมามองเป็นตาเดียวกัน โดยเฉพาะแบดซ์นั้นตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า
