บทที่ 4 ข้อแลกเปลี่ยน
พิษรักนายวิศวะ
ข้อแลกเปลี่ยน
“เสียใจด้วยนะเพราะคนที่ฉันจะปกป้องมีแค่เพียงคนที่ฉันรักและเต็มใจที่จะดูแลเท่านั้น เธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมายื่นข้อเสนอแบบนั้น”
แบดซ์ถามและมองมาที่แสนดีอย่างไม่ยี่หร่า อีกทั้งสายตามที่มองมาที่แสนดีนั้นเต็มไปดวยแววตาของผู้ที่ชนะเป็นอย่างมาก
ด้วยเพราะคิดว่าแสนดีคงจะต้องอับอายกับคำตอบของเขาเองเป็นอย่างแน่นอน
“แล้วแต่เอาที่สบายใจ แล้วยังไงมีอะไรอีกไหมที่พามาที่นี่ อย่าบอกนะว่านายนะแอบรักยัยนั่น
แต่เหมือนหมาเห่าเครื่องบินที่ได้แค่เฝ้ามอง มองดูคนอื่นรักกัน หรือว่าเอ.”
แสนดีทำท่าคิดหนัก แบดซ์มองดูใบหน้าสวยของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าก่อนจะเอ่ยออกมา
“อะไรก็ช่างเตือนไว้ก่อนว่าให้ถอยห่างจากไอ้เจนรบไม่อย่างนั้นได้เห็นดีกันแน่”
แบดซ์ยังคงข่มขุ่อยู่อย่างนั้นก็ได้แต่หวังว่าผู้หญิงที่มาใหม่อย่างยัยนี่่จะยอมถอยห่างจากเจนรบสักที
“จะคอยดูก็แล้วกัน ”
พูดจบแบดซ์หันหลังจะเดินหนีแต่หญิงสาวเรียกเอาไว้เสียก่อน ทำเอาแบดซ์หยุดชะงักก่อนจะหันกลับมาที่แสนดีอีกครั้ง
"อะไร มีอะไรอีก " แบดซ์ถามออกมาด้วยความหงุดหงิดเป็นอย่างมาก
“เดี๋ยวนาย แบดซ์ นายพาฉันมานายก็พาฉันกลับสิ”
แสนดีรีบลุกขึ้น แต่ว่าแบดซ์ก็ไม่ฟังกลับเดินออกไปอย่างช้า ๆ ทำเอาแสนดีถึงกับส่ายหัวก่อนจะพูดออกมาเพียงลำพัง
“ได้สิจะเอาแบบนี้ใช่ไหม”
แสนดีถามย้ำอีกครั้งหนึ่ง
พูดจบแสนดีก็เดินกึ่งวิ่งตามแบดซ์ไปแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อแสนดีกระโดดขึ้นขี่หลังชายหนุ่ม ทันทีทำเอาแบดซ์ร้องออกมาเสียงดังลั่น ดีที่ว่าไม่มีคนอยู่บริเวณนั้้น ไม่อย่างนั้นคงได้เกิดเรื่องเป็นแน่
“โอ๊ย ตกใจหมดเลยยัยนี่เป็นบ้าอะไรมาขี่หลังทำไมลงไปเดี๋ยวนี้นะ”
แบดซ์หันมาบอกแสนดีทั้งที่หญิงสาวยังคงล็อกคอไว้แน่น เพราะใส่กระโปรงเลยไม่ได้เอาสองขาคีบตัวแบดซ์
หากแต่ตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับผีก่องกอยของหนังจีนใสสมัยก่อนที่มักจะมีลูกผีห้อยด้านหลังแม่ผีอยู่อย่างนั้น
และนั่นมันทำให้แบดซ์หายใจไม่ออก แบดซ์ทั้งไอ ทั้งสำลักน้ำลายของตัวเอง
“เออ ๆ ปล่อยก่อนเดี๋ยวพาไป หายใจไม่ออกโว๊ย”
แบดซ์ถึงกับร้องออกมาอย่างดังทำเอา แสนดีรีบปล่อยเพราะกลัวว่าเขาจะขาดอากาศหายใจเสียก่อน
แต่นั่นก็แค่สั่งสอนว่าอย่ามาทำปากดีกับคนอย่างแสนดีเป็นอันขาด
“เธอนี่มันอ่อยเก่งเน๊อะ อยากให้ฉันอุ้มเหรอหรือว่าอยากให้ฉันจูบอีก”
แบดซ์ถามและมองหน้าแสนดีอย่างเอาเรื่อง
“นี่นายไอ้บ้าใครกันมันจะอยากให้คนปากหมาอย่างนายจูบ จูบกับนายฉันจูบกับหมาดีกว่า”
พูดจบแสนดีก็เดินตัวปลิวไปในทันที ทำเอาแบดซ์หัวเสียอีกรอบ ก่อนเดินตามไป
“นี่เธอเดี๋ยว เฮ้ย เรียกไม่ได้ยินหรือยังไง”
“ฉันไม่ได้ชื่อเธอ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้เลว ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้โรคจิต ลามก จิตสกปรก”
แสนดีด่าเป็นชุด ๆ ก่อนเดินไปโดยมีแบดซ์วิ่งตามและจับข้อมือแสนดีเอาไว้
“บอกให้รอก่อน”
“ปล่อยนะ อะไรอีก นายจะเอาอะไรกับฉันอีก แม่งวันแรกก็เจอแต่พวกประสาททั้งนั้น”
“เออ ปล่อยก็ได้”
แบดซ์พูดจบก็ปล่อยแสนดี ก่อนที่สองคนจะเดินตามกันกลับไปเรียนที่ห้อง
บรรยากาศภายในห้องดูอืมครึมเป็นอย่างมากเมื่อในตอนนี้ ไม่ว่าอาจารย์จะถามอะไรนั้นทั้งแบดซ์และแสนดีต่างแย่งกันตอบ
ทำเอาทั้งห้องเงียบกริบและมองสองคนด้วยความทึ่งบางคนถึงกับกระซิบกัน
“แบดซ์มีคู่แข่งแน่ เด็กใหม่ก็โคตรเก่งเลย”
“แหง๋อยู่แล้วเห็นไหมเลยเสียหน้าไม่ได้”
“แบบนี้ค่อยเรียนสนุกขึ้นมาหน่อย”
“แต่เริ่มสงสารอาจารย์แล้วว่ะ”
กว่าจะหมดคาบเรียนก็ใช้เวลานานพอสมควร กว่าสงครามน้ำลายระหว่างแบดซ์ กับ แสนดีจะสงบลง
น้ำขิงเดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แบดซ์รีบลุกขึ้นไปแล้วเดินไปหาน้ำขิงทันที
“ไปไหนมาเหรอ ทำไมเพิ่งมา”
“เปล่าก็ไปเอาเก้าอี้นั่นแหละ แต่ว่าเดินเลยห้องเก็บของ”
น้ำขิงบอกด้วยท่าทางเศร้าสร้อยเป็นอย่างมาก แบดซ์หันมามองแสนดีเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่สนใจเลยหันมาหาน้ำขิงต่อ
“ท่าทางดูไม่ค่อยสบายนะมีอะไรหรือเปล่า”
“ไม่หรอกเราไม่เป็นอะไร ว่าแต่อาจารย์สอนไปถึงไหน”
“เยอะเลยไม่เป็นไรหรอกเราอัดเสียงไว้ให้แล้วไปนั่งโต๊ะเราสิ”
แบดซ์บอกกับน้ำขิงก่อนที่หญิงสาวจะส่ายหน้าหนี
“น้ำขิงเป็นอะไรหรือเปล่า หรือว่าเรื่องไอ้นั่นอีกแล้ว”
แบดซ์ถามออกมาด้วยความห่วงใย แต่น้ำขิงไม่พูดอะไรก็รีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปในทันที
แบดซ์หันมามองน้ำขิงอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะรีบเดินตามน้ำขิงออกไป
แสนดีทั้งที่ไม่อยากจะสนใจแต่ก็อดที่จะมองตามตามด้านหลังของสองคนที่เดินออกไปด้วยกัน
