บทที่ 6 เรื่องบังเอิญ
พิษรักนายวิศวะ
. เรื่องบังเอิญ
“บอกแล้วไงว่าอย่าเข้าใกล้ฉันในระยะสองเมตร ฉันเกลียดนาย นายจงใจเตะบอลอัดหน้าฉันใช่ไหมไอ้คนเลว”
แสนดีพูดจบก็เดินเอามือกุมหน้าตัวเองแล้วเดินออกไปทันทีโดยที่ไม่มองใครเลยสักคน
“ใครวะไอ้แบดซ์ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเห็นมาก่อน” เพื่อนในกลุ่มชมรมฟุตบอลเอ่ยถามเพราะไม่เคยเห็นแสนดีมาก่อน
“เด็กใหม่เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันแหละ ช่างเหอะอย่าไปสนใจเลย ไปกันดีกว่า” แบดซ์พูดจบก็เดินไปแต่ทว่าเขาเห็นกระเป๋าเงินของแสนดีตกจึงเดินไปหยิบและเก็บเอาไว้กับตัวเอง และไปซ้อมบอลต่อ
แสนดีที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วนั้นก็รีบออกไปเพื่อที่จะกลับคอนโดของเธอ เพราะรู้สึกว่าการมาเรียนในวันแรกในเมืองหลวงนั้นมันโคตรลำบากจริง ๆ
“ร้านนี้ก็ได้อ่ะ หิวแล้ว ” แสนดีเดินมาหยุดอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในตอนที่กำลังเดินเข้าไปด้านในนั้นก็เห็นว่าใครคนหนึ่งที่เธอเกลียดที่สุดนั่งอยู่ตรงนั้นและกำลังมองมาที่เธอ ไม่ใช่สิไม่ใช่แค่มอง หากแต่ว่าดันเดินมาหาเธออีกด้วยซ้ำนะสิ
“ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่นะแสนดี ที่สุดก็ย้ายมหาลัยอีกจนได้สินะ ธรรมดาลูกคนรวยแต่ว่าไม่เอาไหนช่วยไม่ได้”
“เก็บปากไว้กินข้าวเถอะนะโชกุน อย่ามาพูดจาหมา ๆ กับฉันอีกบอกแล้วไง” แสนดีพยายามสะกดอารมณ์อย่างถึงที่สุด และทำตัวให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะนิ่งได้
“อืม ๆ ขอโทษก็แล้วกัน ว่าแต่มาคนเดียวเหรอ ? ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ไม่มีเพื่อนไม่มีใครเหมือนเดิมสินะคนอย่างเธอ คิดไม่ผิดจริงๆ เลยนะที่เราเลิกกัน”
โชกุนบอกออกมาทำเอาแสนดีหน้าชาไปในทันทีก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาไม่ต่างกัน
“นี่นายสับสนอะไรหรือเปล่า ประโยคนั้นฉันควรพูดไหม ว่าดีเท่าไหร่ที่ถอยห่างมาจากคนอย่างนาย ผู้ชายที่เกาะแต่ผู้หญิงกิน คบคนโดยหวังผลประโยชน์ หน้าด้านไร้ยางอายทำตัวไม่ต่างจากแมงดา ว่าแต่ย้ายมากรุงเทพนายเองเถอะหาที่เกาะได้หรือยัง ยังไงซะก็หาที่เกาะที่มันแน่น ๆ หน่อยนะเพราะที่นี่ ถ้าไม่เก่งจริงอยู่ไม่ได้หรอก อ้ออีกอย่างนะ ดีดตัวได้เร็วนี่ที่มาอยู่ในแวดวงคนมีฐานะได้ จะว่าไปนี่นายไม่ได้เรียนอินเตอร์นี่นา แล้วมาทำอะไรแถวนี้ อ่อแมงดาก็ต้องมาหาไข่สินะ”
แสนดีพูดจบก็ยักไหล่แล้วเดินออกไปในทันที ทิ้งไว้แต่ความชอกช้ำและความเจ็บปวดที่มีให้กับโชกุนเป็นอย่างมากเลยทีเดียว
“คอยดูนะแสนดีคนอย่างกูนี่แหละจะเอามึงมาทำเมียให้ได้ เตรียมตัวให้ดีเถอะรับรองถ้าถึงวันนั้นมึงได้อับอายแน่ ๆ ” โชกุนพูดตามหลังแสนดีที่เดินไปอีกทาง
ทางด้านสนามฟุตบอลนั้นเพื่อน ๆ ต่างพากันพูดคุยกันสนุกปากเรื่องที่แบดซ์เตะบอลอัดหน้าแสนดี
“กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ได้ตั้งใจพวกมึงไม่เห็นเหรอว่ายัยนั่นนอนฟุบอยู่ที่โต๊ะตั้งแต่พวกเราลงซ้อม แล้วกูจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นยัยนั่น จริงไหม แม่งมันเป็นความซวยของกูหรือยัยนั่นกันแน่วะ ที่มาเจอกันวันนี้กูบอกเลยหนึ่งวันพันเรื่องอะ แล้วนอนอยู่ดี ๆ ทำไมแม่งจู่ ๆ ลุกขึ้นมาซะงั้นแล้วมันเตะออกไปแล้วจะให้กูทำยังไงอ่ะ”
แบดซ์พูดด้วยความหงุดหงิดและหัวเสียเป็นอย่างมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะว่าเขาดูเป็นผู้ชายเลวที่เตะบอลอัดหน้าผู้หญิงไปเลย แล้วคลิปคือไปไวมาก ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจออกมา
“แต่มึงก็เกินไปไหมวะแทนที่เขาบอกไม่เป็นไรมึงจะตามไปดูสักหน่อย แต่มึงก็ยังเฉยปล่อยเขาไปได้ที่สำคัญขอโทษสักคำยังไม่มี” รามเพื่อนสนิทในห้องเดียวกันพูดออกมาพร้อมกับตบไปที่ไหล่ของแบดซ์เบา ๆ
“เออ เอาเป็นว่ากูผิดเอง ผิดเต็ม ๆ กูมันคนดวงซวยแห่งวันแล้วจะให้ทำยังไง เอาเป็นว่าถ้ากูเจอยัยแสนแสบนั่นกูจะขอโทษ และจะพาไปส่งกลับบ้านดีไหมแล้วก็จัดซะเลย” แบดซ์พูดพร้อมกับเดินออกสนามอย่างหัวเสีย ก่อนที่รามจะตะโกนถามอีกรอบ
“แล้วนั่นมึงจะไปไหนวะ”
“ไปร้านยาดองนัดไอ้เสือกับไอ้ใต้ฝุ่นเอาไว้ เจอกันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน เพราะกูชวนมึงไปมึงก็ไม่ไปหรอกกลับบ้านไปนอนแดกนมเถอะไอ้คนรักสุขภาพ” แบดซ์บ่นเสร็จก็เดินหยิบกระเป๋าออกมาทันที ยิ่งเขาเห็นกระเป๋าแล้วนั้นก็ยิ่งทำให้เขาโมโหหนักกว่าเดิม
“แม่ง!!” เขาสบถแล้วเดินหน้าตั้งไปยังรถยนต์หรูของเขาก่อนขับไปยังจุดที่นัดหมายกับเพื่อนของเขานั่นก็คือร้านประจำของ “ไอ้เสือ” ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากมหาลัยสักเท่าไหร่ ที่สำคัญมันใกล้คอนโดไอ้เสือด้วยนั่นเอง แบดซ์ขับรถเพียงไม่กี่นาทีก็มาถึงยังจุดที่นัดกันนั่นก็คือร้านประจำที่พวกเขานัดกันมานั่งในเวลาที่ว่าง แต่ว่าเพื่อนแต่ละกลุ่มก็นัดสถานที่ต่างกันไป อย่างรามก็ไปในร้านที่ไฮโซดูดีมีฐานะตามสไตล์เด็กเนิร์ด แต่ถ้ามาแก็งนี้บอกเลยว่าเละ เท่านั้น เละอย่างเดียวเรียกว่าอ้วกไม่นับหลับเป็นแพ้แม่งไอ้พวกนี้มันเถื่อน !!
