บทที่ 46 บทที่ 45 หรือเราควรพอ

ร่างอรชรของพราวมุกทรุดฮวบลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่นด้วยหัวใจที่แหลกสลายบวกกับอารมณ์ที่แปรปรวนในช่วงของการเป็นประจำเดือนยิ่งทำให้ความน้อยเนื้อต่ำใจเข้ามากัดกินภายในใจของหญิงสาว ดวงตากลมโตค่อยๆ มีน้ำใสๆ รินไหลออกมาอาบสองแก้มขาวเนียน

พราวมุกครุ่นคิดฟุ้งซ่านไปต่างๆ นานา จนกระทั่งเสียงกดออดหน้าประตู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ