บทที่ 123 ‘สี่สิบแปดชั่วโมงต่อมา’

“เชื่อ...” คริสต์คิ้วขมวด ที่กอหญ้าเชื่ออย่างง่ายดาย

“ทำไมเชื่อง่ายจัง...”

“หญ้าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว...แล้วไม่มีเหตุผลอะไรที่พี่คริสต์จะต้องโกหกหญ้าเลยสักนิด”

“อย่าทิ้งพี่ไปนะ!!!” คริสต์พูดจริงจังมากขึ้น กอหญ้ามอบรอยยิ้มให้

“หญ้าอยากเห็นห้องของพี่คริสต์...ทำไมพี่คริสต์ถึงไม่เคยพาหญ้าไปที่นั่นเลยค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ