บทที่ 26 ลาก่อน

“แค่ก! อึก!”

พายสำลักน้ำกามที่วายุเพิ่งยัดเยียดให้เธอกลืนลงไป ร่างกายที่บอบช้ำสั่นเทาอยู่บนพื้น สภาพของเธอในตอนนี้ดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ตามตัวมีแต่รอยจ้ำแดง รอยกัด และคราบคาวที่เปรอะเปื้อนไปทั่ว

เธอหอบหายใจรวยรินเหมือนปลาที่กำลังจะขาดน้ำตาย ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้บวมช้ำและว่างเปล่าไร้ซึ่งน้ำตา เพราะม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ