บทที่ 27 ความจริงที่ช้าเกินไป

ช่วงดึกในคอนโดของคินยังคงเปิดไฟสว่าง

ไทม์ยืนพิงกำแพงตรงระเบียง สูบบุหรี่มวนต่อมวนด้วยสีหน้าเครียดจัด ควันสีเทาลอยคลุ้งไปในอากาศยามค่ำคืน

ข้างในห้อง คินนั่งกุมขมับอยู่บนโซฟา บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด

“เอายังวะ” ไทม์ถามคินที่นั่งกุมขมับอยู่บนโซฟา

“เอาเลย ให้มันรู้กันไปข้างหนึ่ง”

ไทม์พยักหน้า เข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ