บทที่ 107 107

ทันทีที่ถูกปลายลิ้นอุ่นชื้นครอบครองมณีบนยอดอก วราลีก็ผวาเฮือก ปลายเล็บจิกบนบ่ากว้างเปล่าเปลือยเต็มแรง

“ดึกแล้วนะคะ”

“ก็เวลาแบบนี้แหละเหมาะดี กลางวันผมเข้าใกล้คุณได้ที่ไหน ขนมชั้นชิงกอดแม่เอาไว้คนเดียว”

“นี่แน่ะคนอิจฉาลูก” วราลีกดเล็บลงบนเนื้อเขา

พชรไม่เจ็บสักนิดเพราะเขากำลังหลงเพริด เพลินกับความหวาน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ