บทที่ 11 11

“ขอตัวเดี๋ยวนะ ฉันนึกขึ้นได้ว่าแป้งขนมชั้นที่บ้านกำลังจะหมด ขอไปร้านขายวัตถุดิบข้างๆ หน่อย”

วราลีไม่เคยทิ้งลูกให้ห่างกาย แต่ที่กล้าปล่อยขนมชั้นไว้กับพชรเพราะอะไร หญิงสาวรู้ดีแก่ใจ ทว่าเวลานี้อาการวูบวาบ หนาวๆ ร้อนๆ ทำให้อยากถอยออกไปตั้งหลักสักนิด เผื่อจะคิดหาทางออกดีๆ ได้

พชรผุดยิ้ม อย่างไรเสียวันนี้เขาต้องคาดคั้นหาความจริงในสิ่งที่สงสัยให้ได้

“จะไปซื้อแป้งทำขนม หรือถอยไปตั้งหลัก เอาให้แน่” พชรไล่ต้อนพร้อมกับสังเกตมือเรียวข้างขวาของวราลีที่กำชายเสื้อเอาไว้แน่น “จิกขนาดนั้น ระวังเสื้อขาด”

วราลีรีบปล่อยมือจากชายเสื้อทันที

“ฉันไม่ได้ถอยไปตั้งหลักอะไรทั้งนั้น ทำไมต้องถอยด้วยล่ะ คุณนั่นแหละเป็นคนแบบไหน จู่ๆ ก็มาทึกทักว่าขนมชั้นเป็นลูกของคุณ” เจ้าของใบหน้าสวยทำใจแข็ง เงยหน้าขึ้นมาประสานสายตากับเขา

“จะไม่ให้สงสัยได้ยังไง ขนมชั้นกับผมดูแล้วเคมีพ่อลูกเข้ากันขนาดนี้”

“ใครบอกคุณคะว่าเคมีเข้ากัน คิดไปเอง” วราลีค้านเสียงแข็ง

“ไม่คิดไปเองนะ ลูกคุณบังเอิญหน้าเหมือนคุณย่าผมเปี๊ยบ ส่วนผมกับคุณย่าหน้าเหมือนกัน นั่นประเด็นแรก ประเด็นที่สอง ถ้าเราแค่เคยสบตากัน ผมจะไม่สงสัย แต่...” คนเท้าเอวราวกับจะยืนเอาเรื่องยืดคอมองไปทั่วร้านว่าไม่มีใครเดินมาตรงนี้ เขาจึงกล้าพูดต่อ แต่ลดเสียงลง “ผมกินคุณไปตั้งสามสี่ครั้งถึงได้สงสัยไง”

วราลีอยากจะร้องไห้ แต่พยายามฮึดสู้ น้ำเสียงเผลอสั่นพร่าเพราะน้อยครั้งที่เธอจะพูดโกหก “แต่คุณก็ป้องกันอย่างดีนี่คะ ใส่ถุงยางอนามัยสองชั้น คิดว่ายังมีอะไรหลุดมาได้อีกเหรอ”

“ใช่ ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ผมป้องกันอย่างดีเพราะไม่อยากให้คุณท้อง แต่ครั้งแรกนี่สิ เนื้อแนบเนื้อ แล้วทั้งสามครั้งมันก็เวลาใกล้กัน ขอถามอีกครั้ง คุณท้องกับผมใช่ไหมลี”

“มะ...ไม่ใช่ ขนมชั้นไม่ใช่ลูกคุณ” ใครเขาก็รู้ว่าพชรเป็นคนใจกว้าง แต่บทจะเฉียบขึ้นมา เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อแย่งลูกไปจากเธอแน่ หญิงสาวกำลังจะเรียนจบ ต้องหางานดีๆ ทำได้แน่ แล้วจะดูแลขนมชั้นได้ดีกว่านี้ ไม่มีเขาหลายปีเธอยังอยู่มาได้

พชรแค่นเสียงหึในลำคอ

“ก็อยากจะเชื่อนะว่าคุณพูดเรื่องจริง แต่ผมเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองมากกว่า คุณคอยดูนะ...” พชรเห็นพนักงานเซเว่นคนหนึ่งกำลังเข้าร้านมา แล้วยืดคอไปมองขนมชั้นที่กำลังถือตะกร้าเดินไปหยิบขนมต่างๆ ใส่ลงไปด้วยท่าทางมีความสุข ภายในร้านสะดวกซื้อยังมีเด็กอีกสามคนวิ่งไปวิ่งมา ทั้งหญิง ทั้งชาย วัยใกล้เคียงกับขนมชั้น

“น้องครับ” เขาเรียกสาวพนักงาน

“มีอะไรให้ช่วยคะลูกค้า” หญิงสาวส่งยิ้ม ใบหน้าพร้อมบริการ

“คือ... แบบนี้ครับ พี่พาลูกมาซื้อขนม แต่ลูกพี่ซน วิ่งไล่จับรอบร้านจนเหนื่อยแล้ว น้องช่วยพี่จับลูกหน่อยสิ” เขาชี้ไปที่ขนมชั้นกับเด็กทั้งสามคนที่เด็กหญิงบังเอิญรู้จักดีเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน

สาวพนักงานคุ้นชินกับการที่เด็กๆ มาวิ่งในร้านเพราะทำเลของร้านตั้งอยู่หน้าหมู่บ้าน เธอเห็นแทบทุกวันกับภาพพ่อแม่วิ่งตามลูกในร้าน พนักงานสาวยิ้มให้เขาขำๆ

“ได้ค่ะ เดี๋ยวช่วยจับน้องให้นะคะ” พนักงานสาวไม่ถามไปมากกว่านั้นก็วิ่งไปตรงชั้นขนมเข้าใหม่ที่มีสินค้าเตะตาเด็กๆ

แม่แก้มอิ่มกำลังคุยกับเพื่อนอีกสามคนอย่างออกรส

“ทำไมวันนี้ขนมชั้นซื้อขนมเยอะจัง” เด็กวัยเดียวกันชื่อแป้งหอมก้มลงมองขนมเต็มตะกร้า เพราะปกติเคยเห็นขนมชั้นจะซื้อขนมน้อยชิ้นเพราะเจ้าตัวบอกว่าต้องประหยัดและ...

‘จะเก็บเงินไว้ส่งแม่เรียน’

ขนมชั้นยู่ปากไปทางที่แม่และคุณลุงใจดียืนอยู่ “วันนี้มีคนเลี้ยงขนมเราน่ะสิ”

“ซื้อหมดนี่เลยเหรอ” เด็กอีกคนก้มมองขนมในตะกร้าของขนมชั้นด้วยแววตาตื่นเต้น “แบ่งเราบ้างนะ”

“เปล่า เราเอามาเลือก” ขนมชั้นส่ายหน้า แม่หนูก้มมองในตะกร้าเธอเลือกมาเกือบเต็มตะกร้าก็จริง แม้จะอยากได้ทั้งหมด แต่ก็อดเกรงใจคุณลุงใจดีไม่ได้ น้องขนมพวกนี้ได้เข้ารอบ แต่สุดท้ายก็จะมีขนมเพียงสองชิ้นที่ได้เข้าวินกลับไปบ้านพร้อมเธอ

เด็กน้อยยังคุยกันไม่จบ พนักงานสาวก็ตรงมาหาแม่หนูตัวกลมที่ถือตะกร้าเต็มไปด้วยขนม

“อยู่นี่เอง ต้องคนนี้แน่ๆ คุณพ่อคุณแม่วิ่งตามไม่ไหวแล้วค่ะ ไปกับพี่นะคะ คุณพ่อยืนรอตรงโน้น” สาวพนักงานเดินมาจับตัวขนมชั้นแล้วมั่นใจว่าไม่ผิดคนแน่ ก็หน้าตาเหมือนพ่อซะขนาดนี้

ภาพที่ขนมชั้นถูกพนักงานจูงมาแล้วช่วยถือตะกร้า ทำให้พชรที่ยืนมองดูอยู่หันหน้าไปมองวราลีแล้วเลิกคิ้วสูง

“หายข้องใจหรือยังว่าทำไมผมสงสัย ผมยังไม่ทันเอ่ยปากบอกน้องพนักงานเลยว่าให้ไปตามเด็กคนไหน ทำไมเขาไปจูงขนมชั้นมา”

พชรต้องหยุดพูดเมื่อเห็นพนักงานสาวจูงขนมชั้นมาให้

“คุณลูกค้าคะ เอาน้องมาส่งแล้วค่ะ น้องซื้อขนมเยอะสงสัยจะหิ้วตะกร้าไม่ไหว เลยยืนอยู่มุมโน้น” พนักงานชี้นิ้วไปยังจุดที่ไปพาขนมชั้นมา