บทที่ 112 112

วราลีหันกลับไปมองตัวแข็งค้าง เพราะเขาร้องและส่งสายตามาทางเธอ จนทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก

“เพลงนี้ผมขอมอบให้ภรรยาผมเป็นของขวัญในวันรับปริญญาครับ” ก่อนจะส่งคืนไมค์ให้กับวงดนตรีที่เป็นเจ้าของพื้นที่นั่นพร้อมกับเสียงปรบมือเกรียวกราวเพราะเขาเสียงดีกว่าที่เธอคิดมาก ระหว่างเขาเดินกลับมาที่โต๊ะวราลีสังเกตว่าสาวๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ