บทที่ 22 22

พชรไปอยู่เมืองนอกเสียหลายปี เขาจำได้ว่าเคยกินขนมชนิดนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง พอเห็นเข้าก็อดมองหน้าคนที่เคยทำให้ชิมไม่ได้ “น่ากินเนอะ แค่เห็นก็จำความอร่อยได้แล้ว รสชาติยังติดใจผมอยู่เลย”

ขณะที่วราลีฟังเขาพูดแล้วหน้าแดงก่ำ เธอไม่เคยโมโหใคร พอยอมรับว่าอีกฝ่ายเป็นพ่อของลูกหน่อยก็มาพูดหื่นห่ามใส่แบบนี้ ใช้ได้...