บทที่ 29 29

แม่หนูน้ำตาซึม รู้ตัวอยู่หรอกว่าดื้อกับแม่เยอะ มือป้อมๆ ยกขึ้นพนมแล้วค้อมศีรษะลง “ขอโทษค่ะแม่ลี”

วราลีเห็นว่าคนซนน่าจะรู้สำนึกบ้างแล้วจึงออกคำสั่ง “ขนมชั้นไปอาบน้ำ แปรงฟัน เข้านอนได้แล้วค่ะ” ก่อนจะมองตาขวางใส่คนเป็นพ่อ “ส่วนคุณกลับบ้านไปได้แล้ว”

หญิงสาวบอกเสร็จก็เดินไปรวบถุงขนมที่เขาเหมาซื้อมาจนเต็ม...