บทที่ 34 34

วราลีหันหลังไปมองลูกสาวที่บอกเองว่าจะนั่งข้างหลังจะได้กินขนมสะดวก “ถ้าไม่ใช่น้ำหนัก แล้วเพราะอะไร”

จำได้ว่ากลางดึกคืนเกิดเหตุได้ยินเสียงร้องกรี๊ดจึงวิ่งเข้าไปดู ก็เห็นร่างกลมของลูกพยายามลุกจากเตียงที่หัก

ขนมชั้นยกมือปิดปาก ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้น แล้วส่ายหน้าดิก

‘เกือบไปแล้วเรา’

‘ถ้าบอกว่าเต้นแรงจนเตี...