บทที่ 72 72

ไม่นานนัก แม้ความมืดจะโรยตัวลงมาปกคลุม แต่ก็ได้เวลาหนึ่งทุ่มตรงที่เขาจองร้านอาหารอิตาเลียนเอาไว้ ร้านนี้สวยมาก วราลีเคยเห็นรีวิวในโซเชียลมาก่อนและคิดว่าคงแพงมากด้วย

“นั่งก่อนสิ” เขาจูงมือเธอไปนั่ง วราลีมองคนในร้านแล้วหันไปถาม

“ไม่มีคนเลย ร้านนี้ดังมากนะคะ ลีเห็นในโซเชียลบ่อยๆ”

พชรอมยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ