บทที่ 2 ตอนที่ 1.2 บนเตียงคนไข้
ตกบ่ายเขาแอบเข้ามาหาเธอที่ห้องผู้ป่วย และหันไปปิดประตูเขาไม่ลืมที่จะล็อกกลอนแล้วห้อยป้ายห้ามรบกวน ปรางกำลังหลับคงเพราะฤทธิ์ยา เขาไม่ได้ปลุกให้เธอตื่น แต่เดินเข้ามายืนอยู่ข้างเตียง เธอเป็นใครกันแน่ หรือเธอเป็นผู้ป่วยจิตเวชกันนะ หากเป็นจริงเขาแอบเสียดายนิด ๆ แต่เขาจะรักษาเธอให้หายเอง เขามีเพื่อนหมอจิตเวชหลายคนและแต่ละคนเก่ง ๆ ทั้งนั้น ผู้หญิงคนนี้สวยสะดุดตาเหมือนนางในวรรณคดีที่เคยเห็นตามภาพวาดภาพเขียนเลย
ธาดาไล้หลังมือไปที่แก้มนิ่ม เขานั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง โน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อสูดดมกลิ่นหอมแปลก ๆ ไม่คุ้นเอาเสียเลย ผมก็หอม ตัวก็หอม
"ใช้แชมพูอะไร ทำไมหอมแบบนี้นะ" เสียงพึมพำกระซิบกับตัวเอง ทำให้ร่างบางขยับเล็กน้อย
"ท่านพี่ ช่วยน้องด้วยเจ้าค่ะ" ปรางยกมือขึ้นเกี่ยวรั้งคอเขา ทั้งที่เธอเองยังหลับอยู่ สงสัยคงละเมอ "ฮือ ๆ น้องกลัว"
"ช่วยยังไงดีล่ะ หือ ตื่นได้แล้ว" หมอหนุ่มพูดติดตลก ยกนิ้วเขี่ยแก้วนิ่มเบา ๆ เธอตื่นมามองตาแป๋ว "อย่ามองกันแบบนี้"
เขาเตือน
"ข้าหารู้ความไม่ ท่านได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้าเพียงฝัน…" พูดไม่ทันจบ แก้มนิ่มโดนขโมยหอมฟอดใหญ่ หญิงสาวตกใจรีบยกมือบางปิดแก้มนิ่มของตนเองเอาไว้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น
"ข้าก็ขอโทษด้วย ข้าเพียงอดใจไม่ไหว" เขาเลียนแบบคำพูดของอีกฝ่าย เธอลูบแก้มตัวเองเบา ๆ แก้มนิ่มเนียนเปลี่ยนสีเป็นสีแดงปลั่ง
"คุณอายุเท่าไหร่ปราง" เขาถามพร้อมเขี่ยแก้มเธอเล่น ใบหน้าเขาไม่ได้ห่างจากใบหน้าเธอมากไปกว่าเดิมนัก ธาดามองใบหน้านวลเปลี่ยนสีเพราะกำลังเขินอายเขาอยู่ อยู่ใกล้กันเพียงฝ่ามือกั้นทำให้กลิ่นกายของสาวเจ้าลอยแตะจมูกชัดเจน
"สิบแปดปี"
"ห๊า!" ธาดาเด้งตัวกลับมาอยู่ในท่ายืน แบบนี้เขาจะเจอข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมเนี่ย คิดว่าหน้าเด็ก ไม่คิดว่าอายุจะยังเด็ก เธอมองเขากะพริบตาปริบ ๆ
"แล้วเรียนที่ไหน"
"เรียน? ท่านหมายถึงเรียนอ่านเขียนหรือเรียนฟันดาบดอกรึ แม่หญิงมิได้เรียนดอก แต่ข้าจักเรียนปักผ้า ร้อยมาลัย ทำกับข้าวเสียมากกว่า" ปรางตอบเขาแบบขำ ๆ เธออยากเรียนขี่ม้า แต่ท่านพ่อไม่ให้เรียน น้ำเสียงของหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นสดใสน่าฟังยิ่งขึ้น เมื่อครู่เธอคงจะกลัวเพราะเธอดูเกร็ง ๆ หรืออาจจะเป็นเพราะเขาที่อยู่ใกล้จนจะสิงร่างของเธอกันแน่
"ดูหนังโบราณมากไปหรือเปล่าหนู ป่วยใช่ไหม" หมอธาดาชักหมดความอดทน ถามอะไรก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนเสียที
"หนังรึ หนังสัตว์รึ หนังหนูรึ ข้ามิได้ป่วยหนาท่าน"
"ไม่ป่วย แล้วทำไมพูดจาไม่รู้เรื่องเลย ผมเป็นหมอ ผมอยากช่วยหนูนะ นี่หนูหนีออกจากบ้านมาใช่ไหม งั้นมี
เพื่อนบ้างไหม ถ้าไม่อยากให้บอกที่บ้าน งั้นเอาเบอร์เพื่อนมา" อายุสิบแปด เด็กวัยรุ่นคงจะทะเลาะกับที่บ้านเลยคิดหนีออกจากบ้านสินะ ปัญหาเด็กสมัยนี้ เขายื่นสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดให้เธอเพื่อกดหมายเลขโทรศัพท์ โทร.หาเพื่อน
"กระไรฤๅท่าน ว้าย! มีแสงด้วย"
"เฮ้ย!!" เธอโยนโทรศัพท์เขาทิ้งต่อหน้าต่อตาเขา เล่นแรงไปแล้วนะ หมอจะไม่ทน หึ่ม!
"ทำบ้าอะไร! รู้ไหมว่ามันสำคัญมากแค่ไหน เล่นอะไรของเธอเนี่ย" เขาตวาดใส่เธอที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง
"ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้ากลัวมันดูดข้าเข้าไป ฮือ ๆ"
หึ ดูด เขาสิจะดูดปากเธอ พูดจาไม่รู้เรื่อง ยัยเพี้ยน เพราะเธอร้องไห้เขาเลยต้องสงบอารมณ์ลง
"มันไม่ดูด มันดูดไม่ได้ ไม่ต้องร้องนะ งั้นก็อยู่ที่โรงพยาบาลให้หายดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
เขากอดปลอบเธอ เพิ่งรู้ว่าเธอไม่ได้ใส่เสื้อในก้อนเนื้อนุ่มนิ่มของเธอเบียดเสียดอกแกร่งของเขาผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ธาดาแทบหายใจติดขัด จะหอม จะนุ่มนิ่มไปทั้งตัวไม่ได้นะ เขาทนกอดปลอบเธอจนหลับไปอีกครั้ง ซึ่งเป็นความอดทนที่ทำลายพลังงานในร่างกายไปจำนวนมาก
ได้เวลาเลิกงาน ธาดาต้องอยู่เวรต่อ เพราะจะอยู่ดูอาการของหญิงสาว คนไข้ที่แปลกประหลาดของเขา น้ำฝนรอกลับด้วย เพราะเธอดันไปโม้กับเพื่อนพยาบาลสาวคนอื่นว่าวันนี้เธอกลับกับหมอธาดา เมื่อรออยู่นานแล้วไม่มีวี่แววว่าหมอธาดาจะลงมาจากตึกเสียที จึงขึ้นมาตามที่ห้องคุณหมอ เคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป
"ลืมนัดของเราเหรอคะหมอ น้ำฝนรอตั้งนาน" น้ำฝนเดินเข้ามาใกล้เบียดสะโพกเข้าไปนั่งบนตักแกร่งของเขา น้ำฝนทั้งบดทั้งบี้สะโพกเข้าหาตรงกลางหว่างขานายแพทย์หนุ่มใหญ่ และเหมือนว่ามันจะรู้สึกตัว เพราะว่ามันกระตุกตอดจนปวดตุสู้กับก้นงอนของนางพยาบาลช่างยั่ว
"ไม่ลืมหรอก แต่วันนี้ผมต้องค้างที่นี่เพื่อดูอาการคนไข้ที่ชื่อปราง" น้ำฝนเบะปากไม่ชอบใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อค้างที่นี่ เธอก็ขอสานต่อที่นี่แล้วกัน น้ำฝนยกนิ้วเรียวกรีดกรายลงมาตามแนวกระดุม เธอปลดกระดุมเสื้อออกจากรังดุมช้า ๆ อ้อยอิ่ง เพื่อยั่วตบะอีกฝ่าย
"แน่ใจนะ" คุณหมอธาดาถาม พยาบาลผงกศีรษะรับอย่างไว ริมฝีปากเรียวรู้งานรีบฉกลงมาบนปากหนานุ่มของนายแพทย์หนุ่มใหญ่ ใช้ลิ้นแทะเล็มโลมเลียขอบปากของเขาอย่างเชี่ยวชาญ ธาดาครางในลำคออย่างพึงพอใจผู้หญิงคนนี้ร้อนแรงได้ใจ เผยออ้าปากเพื่อให้อีกฝ่ายส่งลิ้นเข้ามา
"หมอคะ น้ำฝนอยากมากแล้วค่ะ" น้ำฝนบอกเจตนารมณ์ชัดเจน เสียงกระเส่าแหบแห้งคล้ายคนหิวน้ำ จับมือหมอขึ้นมาบีบหน้าอกที่มีขนาดเกินตัวของตัวเอง
"ใจเย็นคนสวย ห้องคนไข้ข้าง ๆ ว่างนะ" หมอก้มลงใช้ปลายลิ้นเลียวนเขี่ยหัวนมสีเปลือกมังคุดหยอกเย้าเล่น เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ลุกยืน ดึงเสื้อชั้นในลงและจัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผมลวก ๆ แล้วส่งสายตาเชื้อเชิญ ดึงเนกไทหมอเข้ามาใกล้
