บทที่ 1 มาหยา

“ใครให้มึงเข้ามาในห้องกู! มาหยาไปไหน!” เสียงตะโกนก้องห้องไม่สนใจใครทั้งนั้น

“นะ... นายครับ คือมาหยาไปช่วยงานในครัวครับ” ลูกน้องอย่างเดชถึงกับเข่าแทบทรุด

เมื่อนายหัวอย่าง อัสลาน อีแวนสัน ลูกครึ่งไทย-อิตาลี เจ้าของรีสอร์ตทางใต้ทและธุรกิจสีดำอีกไม่กี่อย่างที่ประเมินมูลค่าไม่ได้ เขามีอายุ 40 ปี ส่วนสูง 190 ซม. หน้าตาหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน หน้ารูปไข่

พร้อมหนวดเคราที่ถูกตัดแต่งให้รับกับใบหน้าอย่างกับพระเจ้าประทานมา ร่างกายกำยำใหญ่โต ผิวแทนเล็กน้อยเพราะต้องทำงานกลางแดด มีลูกน้องนับร้อยชีวิตที่เขาต้องดูแลบริหารจัดการเรื่องรีสอร์ต

เรื่องผู้หญิงนั้นมีมากมายไม่ซ้ำหน้า ที่พร้อมจะพลีกายถวายหัวให้กับนายหัวอัสลานคนนี้ ด้วยความเลื่องชื่อในเรื่องความแซ่บบนเตียง ขนาดความเป็นชายของลูกครึ่งหนุ่มตาน้ำข้าวคนนี้ ที่สมบูรณ์แบบราวกับเทพบุตรในนิยาย ทำให้สาวๆ พร้อมจะถวายตัวเป็นเมียนายหัวกันทั้งนั้น

แต่อัสลานกลับเลือกที่จะครองตัวเป็นโสด เขาไม่สนใจเรื่องการแต่งงาน ไม่เชื่อในความรัก และไม่เคยมีความคิดที่จะมีความรักเข้ามาในหัวเลยตลอดเวลาจนอายุ 40 ปี

ยิ่งอายุเพิ่มขึ้นความหล่อเหลากลับไม่ถดถอยลง กลายเป็นขวัญใจสาวน้อยใหญ่ สาวแก่แม่ม่ายต่างพากันเข้าคิวอยากจะเป็นเมียนายหัวอัสลาน ด้วยความพร้อมทั้งเงินทองและหน้าตาของนายหัวหนุ่ม

ส่วนธุรกิจสีดำ เขาจะใช้เดชซึ่งเป็นมือซ้ายมือขวาของเขามานาน เดชมีอายุ 32 ปี ร่างกายกำยำ ผ่านการฝึกฝนมาเพื่อเป็นบอดี้การ์ดโดยเฉพาะ ส่วนเรื่องความซื่อสัตย์ของเดชนั้นไม่ต้องถามถึง

เขาบ้ายิ่งกว่าที่ใครจะคิด เพราะตอนที่เกิดเหตุยิงกันชุลมุน เดชเอาตัวเองเข้ารับกระสุนแทนเขาจนแทบเอาชีวิตไม่รอด เขาจึงไว้ใจเดชที่เป็นเหมือนคนในครอบครัวคนหนึ่งที่พร้อมจะตายแทนเขาได้

ส่วนมาหยาที่นายหัวอัสลานถามถึงในตอนแรก ก็คือเด็กในอุปการะที่นายหัวรับเลี้ยงดูไว้ด้วยความสงสาร พ่อแม่ของมาหยาเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก แม่ของมาหยาเคยเป็นแม่บ้านที่นี่มาเกือบ 15 ปี

ทำงานดีมาโดยตลอด ส่วนพ่อของมาหยาเป็นนักเดินเรือหาปลาหาของทะเลสด และมักจะนำของที่ได้มาขายให้กับรีสอร์ตของอัสลานก่อนเสมอที่จะนำไปตลาด 

อัสลานเห็นว่าแม่ของมาหยาทำงานดีมาตลอดจึงอนุญาตให้นำของทะเลสดที่หามาได้มาขายให้กับรีสอร์ตเพื่อหารายได้เพิ่ม ทุกวันหยุดแม่ของมาหยาจะติดตามพ่อไปออกเรือหาของทะเลด้วยกัน

แต่แล้ววันหนึ่ง ช่วงเช้าท้องฟ้าแจ่มใส ทั้งสองก็พากันออกทะเลเดินเรืออย่างปกติสุข แต่โชคไม่ดีเหมือนทุกครั้ง เพราะอยู่ ๆ ก็เกิดลมพายุเข้าอย่างกะทันหัน ทำให้พ่อและแม่ของมาหยาไม่ทันตั้งตัว 

เรือของพ่อมาหยาพุ่งชนกับโขดหินใต้ทะเลจนเรือแตกอับปางลง น้ำทะเลที่รุนแรงพัดพาร่างสองสามีภรรยาลอยไปไกลจนหลายวันกว่าจะหาร่างเจอ 

อัสลานที่เห็นมาหยาตั้งแต่เด็กก็เข้ามาช่วยด้วยความเป็นเจ้านายของแม่มาหยา เขาพยายามติดต่อหาญาติของพ่อแม่มาหยาเพื่อมารับเธอไปเลี้ยง แต่ก็ไม่มีใครเลย เพราะทั้งสองไม่เคยบอกใครว่ามีญาติอยู่ที่ไหน

จนสุดท้ายอัสลานต้องจำใจรับมาหยามาอุปการะ โดยให้แม่นมที่เคยเลี้ยงเขาเป็นคนดูแล เขาไม่ชอบเด็กสักเท่าไร หลายปีผ่านไปเขาส่งเสียมาหยาเรียนหนังสือจนจบ ม.6 แล้ว 

เขาไม่เคยเจอมาหยามานานนับตั้งแต่วันที่พาเธอมาส่งแม่นมที่บ้านสวน ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมใดๆ เขาก็จะให้แม่นมเป็นคนดูแลจัดการทุกอย่างแทนเขา ยกเว้นการเซ็นอนุญาตร่วมกิจกรรมต่างๆ ของมาหยาที่ต้องเป็นเขาที่เซ็นแทน

เหมือนมีเหตุให้อัสลานต้องเข้าไปในบ้านสวนเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี เขาไม่เคยย่างกรายลงไปเหยียบที่บ้านสวนเลยสักครั้ง วันนั้นฝนตกหนักอย่างรุนแรง

และมาหยากลับจากการทำกิจกรรมโรงเรียนก่อนจบการศึกษา กว่าจะกลับมาก็ดึกดื่น เพื่อน ของมาหยาขับรถมอเตอร์ไซค์มาส่งเธอ ตอนขับมาก็ไม่เท่าไร 

แต่พอใกล้จะถึงบ้านสวน ฝนดันเทลงมาอย่างแรงจนเสียหลัก พุ่งชนรถคันหรูของใครคนหนึ่ง ร่างสูงใหญ่รีบลงมาดู นั่นคือรถของอัสลานคนที่อุปการะเธอนั่นเอง

เดชที่เห็นเหตุการณ์ไม่ดีแล้วรีบลงไปดูสถานการณ์ท่ามกลางสายฝน ทำให้เห็นร่างเล็กๆ ของเด็กนักเรียนสองคนที่คนหนึ่งหมดสติหัวแตก ส่วนอีกคนไม่เป็นอะไรมาก