บทที่ 3 มาหยาของนายหัว 3
เคล้ง ...เสียงวางช้อนข้าวต้มดังมาก จนคนสองคนที่คุยกันต้องเงียบเสียงลงทันที อัสลานลุกขึ้นไปเก็บถ้วยข้าวต้มด้วยความหงุดหงิดลูกน้องอย่างได้เดชที่ไม่รู้ไปสนิทชิดเชื้อกับเด็กในอุปการะของเขาตอนไหน
เดชที่เอาผลมาวางก็บอกงานต่าง ๆ กับนายพร้อมกับถามนายหัวอัสลานว่าจะกลับบ้านเลยไหม
“กูไม่กลับ กูจะอยู่เฝ้ามาหยา” เสียงดังฟังชัดที่ตอบกลับพร้อมความหงุดหงิดใจ
“นายหัวจะเฝ้ามาหยาทำไมจ๊ะ มาหยาหายแล้วจ้ะ เดี๋ยวเย็นคุณหมอก็ให้กลับบ้านแล้วจ้ะ เดี๋ยวให้พี่ชินมารับมาหยากลับบ้านก็ได้จ้ะ” น้ำเสียงใสที่เกรงใจผู้มีพระคุณที่เมื่อคืนก็เฝ้าเธอทั้งคืนแถมวันนี้เธอยังต้องทำให้เขาเสียงานเพราะอยากจะเฝ้าเธออีก
อัสลานที่หันไปตามเสียงเล็กหงุดหงิดเข้าไปอีก กับไอ้เดชลูกน้องคู่ใจยังไม่เคลียร์ว่าไปสนิทกันตอนไหน ตอนนี้มีไอ้ชินโผล่ขึ้นมาอีก มันเป็นใครอีก เขาแทบจะวิ่งเอาหัวทุบกำแพง เพราะเขาไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กในอุปการะของตัวเองเลย
“ใครละชินนะ ฮึ” เสียงทุ้มต่ำพยายามอดกลั้นอารมณ์ด้วยความใจเย็นเพราะกลัวมาหยาจะตกใจกลัวเขา
“พี่ชินก็ลูกป้าที่อยู่สวนถัดไปจากเราจ้ะนายหัว พี่เขาจะมาหามาหยาประจำช่วยติวหนังสือเรียนให้จ้ะ พี่เขาเรียนปี 4 มหาวิทยาลัยในตัวเมืองภูเก็ตนะจ้ะ” มาหยารีบอธิบายให้นายหัวผู้มีพระคุณของเธอฟังอย่างละเอียด พร้อมส่งยิ้มหวานไปให้เขาทันที
รอยยิ้มหวานของมาหยาทำให้หัวใจของอัสลานที่หงุดหงิดเมื่อกี้หายโกรธเป็นปลิดทิ้ง เขากำลังจะบ้าแล้วใช่ไหม
“ไม่ต้องให้คนนอกมายุ่งเรื่องครอบครัวเราหรอกนะ มาหยา เดี๋ยวฉันพาเธอกลับบ้านเอง”
“ก็ได้จ้ะ” มาหยาไม่กล้าขัดใจนายหัวของเธอเด็ดขาด นายหัวของเธอถึงจะเข้าเลข 4 แล้ว แต่ทำไมยังดูหนุ่มแน่นยังกับอายุ 30 ปลาย ๆ หล่อมากเลย เธอแอบลอบมองใบหน้าคมใกล้ ๆ
“ไอ้เดชงานมีอะไรยกไปให้กูที่บ้านสวนทั้งหมด”
“อะไรนะนายหัว”
“กูจะย้ายไปอยู่บ้านสวนวันนี้เลย”
เดชที่ได้ยินคำสั่งที่นายหัวสั่งออกมาก็ตกใจหนักไปอีก เขากำลังคิดจะทำอะไรของเขา เดชอ่านใจนายหัวตาน้ำข้าวคนนี้ไม่ออกเลยตั้งแต่เมื่อคืนเขาก็มีอาการที่เปลี่ยนไปมาก จนเดชปรับตัวไม่ทันสงสัยนายหัวเป็นวัยทอง
“ครับนายผมจัดการให้ทันทีครับ นายจะไปอยู่กี่วันดีครับผมจะได้เตรียมเสื้อผ้าไปให้นายถูก”
“กูไม่มีกำหนดกลับ เอามาหมดของใช้กูนะ”
เดชทำหน้างงหนักไปอีก ตายละหว่าสงสัยงานนี้มาหยาน้องสาวสุดที่รักของเขาจะโดนศึกหนักจากนายหัวผู้อุปการะเลี้ยงดูซะแล้วมั้งเนี่ย
.........
ละลายพฤติกรรมเด็ก
เดชที่ได้รับคำสั่งงานก็จัดการโทรสั่งลูกน้องจัดการทุกอย่างที่บ้านสวน เขาที่ยังงอยู่โรงพยาบาลกับนายหัว ก็เห็นน้องสาวตัวแสบมาหยากินข้าวเสร็จแล้ว น่าจะอยากกินผลไม้พอหันจะกลับเข้าไปปลออกให้เธอ
ปรากฏว่านายหัวอัสลานทำเองเรียบร้อย พร้อมกับนั่งมองมาหยากินจนแก้มป่องทั้งสองข้าง เดชเริ่มรู้สึกมีกลิ่นตุ ตุ ซะแล้วนายหัวผู้ที่รักความโสดยิ่งชีพ จะสละโสดเพราะเด็กสิบเก้าปีหรือเปล่าเนี่ย เขาเห็นก็อดขำไม่ได้
“ส้มอีกไหมมาหยา เดี๋ยวฉันปลอกแกะให้อีก” เขาถามเด็กในอุปการะด้วยความเป็นห่วงเป็นใย นั่งเฝ้าไม่ห่างเลย
“พอแล้วจ้ะ นายหัว นายหัวยังไม่ทานอะไรเลย ให้มาหยาปลอกส้มให้นายหัวเอาไหมจ้ะ” เสียงน่ารักเล็ก ที่พูดอยากจะปลอกส้มให้ผู้มีพระคุณที่มาดูแลเธอด้วยตัวเอง
เธออยากจะตอบแทนเขาทุกอย่างที่ทำได้โดยไม่มีข้อแม้เลยสำหรับเธอมีเพียง นายหัวอัสลาน นม และเดชที่เป็นครอบครัวสุดท้ายในชีวิตเหลืออยู่
“เอาซิ ฉันกำลังหิวพอดี”
อัสลานยื่นส้มให้กับมาหยาที่เพิ่งถอดสายน้ำเกลือออก จริง ๆ เขาไม่หิวหรอก ปกติก็แทบจะกินข้าวมื้อเดียวอยู่แล้ว แต่เขาอยากให้มาหยาเอาใจเขาบ้างเลยยอมหิวขึ้นมาซะดื้อ ๆ
มาหยารับส้มจากนายหัวมา ใช้สองมือเรียวปลอกส้มอย่างง่ายดาย เธอบรรจงเล็มขนส้มออกจนหมดเกลี้ยงสะอาดตา เธอทำเสร็จหันไปยิ้มให้นายหัวอัสลานที่นั่งมองเธอด้วยแววตาแทบไม่กระพริบ
“เสร็จแล้วจ้ะนายหัว”
“ป้อนฉันหน่อยได้ไหม ฮึ”
“ปะ ป้อนเลยหรอจ้ะ”
“ทำไมรังเกรียจ ฉันหรอ” เขาถามพลางมองใบหน้าเล็กที่กำลังทำหน้าลังเลสงสัยในคำสั่งที่เขามอบให้
“เปล่านะจ้ะ แค่ตกใจจ้ะ”
“ตกใจทำไม ต่อไปเธอจะต้องดูแลฉันนะ”
“ดูแลหรอจ้ะ”
“ใช่!! ฉันจะย้ายไปอยู่กับเธอที่บ้านสวน อยู่เป็นเพื่อนเธอนับจากนี้ต่อไป เธอจะได้อบอุ่นขึ้นไง ดีไหม มาหยา”
ใบหน้าเล็ก ๆ พยักหน้าเหมือนเหม่อลอยกับคำพูดของผู้มีพระคุณตรงหน้า ปกติก็ไม่เคยมาโหมดผู้ให้ความอบอุ่น เธอโตมาด้วยตัวคนเดียวมาตลอด เวลามีปัญหานมคือที่พึ่งของเธอ
ส่วนนายหัวอัสลาน เธอมักจะฟังเรื่องราวมากมายจากปากของเดชที่มักชอบเล่าให้เธอฟังบ่อย ๆ ว่านายหัวอัสลานทำอะไร ชอบกินอะไร เธอก็อยากจะทำอะไรตอบแทนนายหัวอัสลาน จริง ๆ นั่นและ แค่ตั้งตัวไม่ทันกับโหมดผู้มีพระคุณแสนอบอุ่นก็เท่านั้น
“เอ้า!! ป้อนฉันได้หรือยังละส้มนะ บูดก่อนได้กินไหม” อัสลานหยอกมาหยาที่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกใส่เขา เขาแทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่
“ขอโทษจ้ะ นายหัว” มือเรียวเล็กยื่นส้มเข้าปากหนาของนายหัวอัสลานอย่างเป็นกันเอง ซะที่ไหน เกร็งจนเมื่อยมือ
เดชที่ยืนส่องเหตุการณ์อยู่ด้านนอกถึงกับขำและส่ายหัวไปมากับพฤติกรรมของนายหัว สงสัยตกหลุมกับดักตัวเองเข้าแล้วที่ว่าไม่ชอบความรัก ไม่เชื่อในความรัก แต่ตอนนี้นั่งให้เด็กในอุปการะป้อนส้มให้ตัวเองเป็นเด็กเล็กเลย
อัสลานที่กินส้มจากมือเรียวเล็กของเด็กในอุปการะอย่างรู้สึกว่าหัวใจกระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูก ปกติเขาไม่เคยต้องมานั่งคอยเอาใจใครแบบนี้มาก่อน ปกติก็มีแต่ผู้หญิงวิ่งมาเอาใจแถมยังพร้อมจบที่เตียงกับเขาแบบไม่ต้องเปลื้องแรงแบบนี้
เขากำลังอยากจะเล่นเกมส์กับกระต่ายน้อยแสนน่ารักตรงหน้า เขาอยากจะไล่จับกระต่ายน้อยในสวนของเขาเอง และกระต่ายตัวนี้เขาไม่อยากจะยกให้ใครได้เชยชมความน่ารักของมันซะด้วยซิ
“นายหัวอิ่มไหมจ้ะ กินอีกไหมเดี๋ยวมาหยาปลอกให้จ้ะ”
มาหยาถามด้วยความไร้เดียงสา..
