บทที่ 4 มาหยาของนายหัว 4
“พอแล้วละ ขอบใจมากมาหยา ฉันอิ่มแล้ว” อัสลานยื่นมือหนาใหญ่ลูบลงไปที่หัวของคนตัวเล็กตรงหน้า ด้วยความเอ็นดูอย่างเต็มเปี่ยม เขาไม่เคยให้ความรักเธอเลยซินะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ปล่อยปะละเลยเรื่องความอบอุ่นกับเธอมาตลอด
“เดี๋ยวเรากลับบ้านกันนะ”
“แต่ชุดนักเรียนของมาหยาเลอะหมดแล้ว ไม่มีชุดเปลี่ยนกลับนะจ้ะ”
“ไม่ต้องห่วงฉันสั่งให้เดชไปเอาที่บ้านมาให้แล้ว นมเตรียมให้เธอแล้ว”
“ขอบคุณคะนายหัว”
อัสลานยื่นถุงกระดาษให้กับมาหยาเพื่อให้เธอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ
มาหยารับถุงกระดาษเดินตรงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ชุดสีขาวกางเกงขาสั้นสีขาว เสื้อเอวลอยแบบเสื้อคอบจนเห็นสะดื้อสีหวาน พร้อมกับลองเท้าผ้าใบ อัสลานถึงกับตะลึงมองตาไม่กระพริบเด็กอะไรน่ารักขนาดนี้ แต่เขาหวงที่เธอโชว์เอวขาว ๆ คอดกิ่วนั้น แถมนมก็ยังใหญ่เบียดเสียดจนดูน่าอึดอัด
“ทำไมเอวลอยอย่างนั่นละมาหยา”
“ปกติมันก็ไม่ลอยหรอกจ้ะ เสื้อตัวนี้มาหยาซื้อมานานแล้วไม่ได้เปลี่ยน ร่างกายมันยืด ๆ ก็เลยลอยลิ้วเลยจ้ะนายหัว ฮ่า ฮ่า” เสียงใสตอบแบบเขินอายนิดหน่อย”
อัสลานคิดตามมันจะไม่ลอยได้ไงก็เต้าใหญ่ขนาดนั้นก็รั้งเสื้อลอยขนาดนี้ เขาแทบจะคลั่งอยากจะสัมผัสเธอทั้งตัวจริง ๆ
มาหยาเดินไปเปิดกระเป๋านักเรียนหยิบหนังยางผ้าสีชมพูอ่อนขึ้นมาเพื่อรวบผมยาว ๆ ของม้วนเก็บให้เรียบร้อย เธอมวยผมพอหลวมตามแบบฉบับวัยรุ่นวัยใสที่ชอบทำกันแบบโดนัทง่าย ๆ โชว์ขาวงามระหง รับกับใบหน้าสวยอย่างมาก
อัสลานรู้สึกคลั่งไปแล้ว เห็นแม่หนูตรงหน้าทำอะไรก็น่ารักไปหมด น่าทะนุทะนอมเสียเหลือเกิน สวยเกินต้าน หัวใจเขานี่เต้นไม่เป็นจังหวะเลย
......
เริ่มบุกเดี่ยวแล้วนายหัว
ร่างเล็กสูงเพียงร้อยห้าสิบเจ็ดเซ็นติเมตร เดินตามหลังแผ่นหลังกว้าง ออกจากโรงพยาบาล นายหัวอัสลานเดินบังร่างเล็กจนมิด แถมยังเอาเสื้อสูทตัวโคร่งใหญ่ของเขา คลุมตัวเธอออกมาจากห้องผู้ป่วยพิเศษ เธอถามเขาอย่างสงสัยแต่ไม่ได้คำตอบ ได้แต่คำสั่งให้ใส่เสื้อไว้ เฉย ๆ
มาหยาจะบ้าตายเพราะเสื้อเขาหนักมาก แถมยังใหญ่มากจนเหมือนชุดคลุมที่ยาวเกือบถึงตาตุ่ม เพราะเท่าที่ดูด้วยตาเปล่า นายหัวอัสลานสูงกว่าพี่เดชที่สูงร้อยแปดสิบเซ็นติเมตรซะอีก!
แล้วเธอก็เดินดุ๊กดิ๊กเพื่อให้ทันก้าวยาว ๆ ของนายหัวผู้กำลังเริ่มเข้ามาปั่นป่วนชีวิตอันสงบสุขของเธอ
นายหัวในจินตนาการคือคนพูดน้อย ไม่จุกจิก และไม่ทำให้เธอเป็นประสาทได้ขนาดนี้ อยู่กับ นายหัวแค่วันเดียว เธอเจอห้านาทีสี่อารมณ์ จนไม่รู้จะทำตัวยังไง ได้แต่เดินตามนายหัวอัสลานต้อย ๆ เหมือนเป็นลูกสมุนเจ้าพ่อเลย
เดชที่ขับรถมารอหน้าโรงพยาบาล เพื่อรับคนทั้งสอง ที่กำลังเดินลงมาจากตึกผู้ป่วยพิเศษ ถึงกับขำจนน้ำตาไหล ที่เห็นอาการหวงของขึ้นมาดื้อ ๆ แบบที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากผู้มีพระคุณ
เดชพอจะอ่านใจนายหัวอัสลานของเขาออกแล้วว่าคิดจะทำอะไร เพราะภาพที่เห็นคือ มาหยาโดนคุมกำเนิดแน่นอน งานนี้ไม่มีทางได้มีแฟน แค่เดินใส่เสื้อเอวลอยก็ยังต้องถอดเสื้อสูทที่หวงที่สุดให้เธอใส่ขนาดนี้ ตายละหว่าน้องสาวของเดช
อัสลานเดินไปนั่งด้านหลังรถ ก้าวเท้าขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ส่วนมาหยาที่รีบเปิดประตูไปนั่งข้างเดชคนขับรถทันที ก็โดนเสียงทุ้มใหญ่คัดค้านอย่างไว
“มาหยา ขึ้นไปทำอะไรข้างหน้า” เขาส่งสายตาหงุดหงิดหน้าบูดบึ้งไปให้เธอ
“เออ คือ ก็นั่งรถกับพี่เดชไงจ๊ะ”
“แล้วใครใช้ให้ไปนั่งข้างมัน มานั่งข้างฉันนี่ เร็ว ๆ”เสียงที่พูดปนหงุดหงิด
“แต่ว่านายหัวเป็นเจ้านาย ไม่เหมาะหรอกจ้ะ”
“ใครเป็นคนตัดสินว่าเหมาะหรือไม่เหมาะ เธอหรือฉัน”
เดชที่เห็นท่าทีหงุดหงิดของผู้เป็นนายจึงรีบบอกน้องสาวตัวน้อยอย่างมาหยาให้ทำตามอย่างว่าง่าย
“มาหยาไปเถอะ ไม่เป็นไรหรอก นายหัวอนุญาตเอง”
“จ้ะพี่เดช” เธอรีบก้าวลงจากรถเปลี่ยนที่นั่งอย่างรวดเร็ว พอขึ้นไปก็นั่งเกร็ง ๆ ถึงแม้เขาจะเป็นผู้มีพระคุณของเธอ แต่เวลาทำหน้านิ่งคือโหดมากจนน่ากลัว
อัสลานโมโหกับร่างบางตรงหน้า ทีกับเขาไม่เห็นเรียกพี่ เรียกแต่นายหัว ทีกับไอ้เดช “พี่อย่างนั้น พี่อย่างนี้” พอเขาบอกให้มานั่งด้วยก็ทำท่าทีอิดออด พอไอ้เดชพูดคำเดียวก็ทำตามอย่างว่าง่าย ใช่สิ ใครมันจะไปดีเท่าไอ้เดชล่ะ
เขาคิดในใจอย่างหมั่นไส้ลูกน้องตัวเองออกนอกหน้า ส่วนมาหยาพอขึ้นรถมาได้ ก็นั่งชิดข้างประตูรถจนหน้าแทบติดกระจกอยู่แล้ว ไม่รู้จะกลัวอะไรเขานักหนา ปกติก็มีแต่สาว ๆ ชมเขาว่าหล่อเหลา แต่มาหยานี่ทำท่าเกรงกลัวเหมือนเขาเป็นยักษ์เป็นมาร ซะ อย่างนั้น
“มาหยา เธอจะนั่งชิดประตูรถจนหน้าจะทะลุกระจกรถของฉันอยู่แล้ว รถตั้งกว้างขวางขยับมาก็ได้”
“มาหยาไม่อยากเบียดนายหัวจ้ะ เกรงใจ”
“ขยับมานี่” อัสลานไม่พูดเปล่าแต่ดึงแขนคนตัวเล็กปลิวมากระแทกอกแกร่งเข้าอย่างจัง
“ว้าย นายหัวเจ็บไหมจ้ะ” เสียงร่างเล็กตกใจที่เธอกระแทกหน้าอกของผู้มีพระคุณ ถึงแม้เขาจะเป็นคนดึงเธอก็ตาม
“เป็นห่วงฉันด้วยเหรอ ฮึ”
“เป็นห่วงสิจ๊ะ ก็นายหัวเป็นผู้มีพระคุณของ มาหยา ถ้ามาหยาไม่มีนายหัวคงเป็นลูกหมาข้างถนนไปแล้วจ้ะ”สองมือเรียวเล็กที่อยู่ในชุดสูทประนมก้มไหว้ลงบนอกแกร่งอย่างนอบน้อม ด้วยความไร้เดียงสา ..
