บทที่ 41 มาหยาของนายหัว

อัสลานนิ่งคิดกับคำถามนั้น เพราะเขาจินตนาการถึงวันที่ไม่มีมาหยาอยู่ข้างกายไม่ออกเลย นับตั้งแต่วันที่ได้พบเธอในรอบห้าปี ตลอดเดือนกว่า ๆ ที่ผ่านมาเราแทบไม่เคยห่างกันเลย

“ไม่รู้สิ ถ้าถึงวันนั้นฉันจะยอมปล่อยเธอไปได้จริง ๆ หรือเปล่า... แต่ตอนนี้เราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ แค่นี้เธอก็ผอมจะแย่อยู่แล้ว” อัสลานเ...