บทที่ 46 มาหยาของนายหัว

“นั่งยอง ๆ คร่อมหน้าฉัน... ที่เหลือฉันจะจัดการเอง”

มาหยาทำตามอย่างว่าง่าย สองขาเรียวค่อย ๆ ลดตัวลงนั่งทับใบหน้าหล่อเหลา เสียงลมหายใจหอบพล่านเริ่มไม่เป็นจังหวะ เธอขยับสะโพกขึ้นจนกลีบเนื้อนุ่มบดเบียดกับจมูกโด่งคม

“หืม... ดีมากมาหยา เด็กดี...”

อัสลานสูดดมกลิ่นกายสาว สองมือหนากดสะโพกกลมกลึงให้แนบชิดร...