บทที่ 5 มาหยาของนายหัว

อัสลานสูดดมผมหอมของมาหยา เธอหารู้ไม่ว่าเธอกำลังปลุกความกระหายในตัวของอัสลาน พ่อสิงโตหนุ่มที่หิวกระหาย ต่อความไร้เดียงสาของเธอ

เขาพอใจ ในการกระทำ ที่แสนน่ารักของมาหยามาก เขากอดเธอตลอดทาง มาหยาก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ นั่งรถเกือบชั่วโมงเพราะรถติดจนหลับคาอกแกร่งของนายหัวอัสลานจนถึงบ้านสวนเธอก็ยังไม่ตื่น

“นมไม่ต้องปลุกมาหยานะครับ”

“แต่ว่า...”แม่นมกำลังจะเอ่ยห้ามปาล์มแต่    นายหัวอัสลันก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ไม่เป็นไรครับ ผมอุ้มแกเข้าห้องเอง” อัสลานอุ้มมาหยา ผ่านแม่นมที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก เดินขึ้นไปที่ชั้นสอง ห้องของมาหยา

เขาก้าวเข้าประตูไปก็ต้องตกใจเพราะห้องของมาหยามีรูปของเขามากมายติดที่หัวเตียง ทั้งรูปการเคลื่อนไหวและการทำงาน ภาพเหล่านี้เธอเอามาได้อย่างไร

เขาไม่แปลกใจหรอก มีแต่ไอ้เดชลูกน้องมือดีของเขาเท่านั้นที่เอามาให้มาหยา เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อมองเห็นความน่ารักของมาหยาเด็กในอุปการะ

มาหยายังคงหลับอุตุอยู่บนเตียงนุ่มของเธอ โดยลืมไปว่าหลังจากเมื่อคืนชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล เพราะบางทีเจ้ากรรมนายเวรก็มาในรูปของผู้มีพระคุณ เธอนอนหลับตาพริ้มจนถึงเย็น

อัสลานที่ขึ้นไปนั่งบนเตียงเล็กขนาดห้าฟุต เขาเผลอนอนกอดร่างเล็ก ในอ้อมกอดไปด้วยกันจนถึงเย็นจนเริ่มรู้สึกถึงร่างเล็กที่ขยับเพราะคงอึดอัดจากวงแขนแกร่งที่หนักอึ้งของเขา

“กรี๊ดดด...!!!!! ใคร...ใครเนี่ย เข้ามาในห้องได้ไง” เสียงใสกรี๊ดสนั่นห้องนอนเล็กของตัวเอง เธอลืมไปว่ามีผู้มีพระคุณมาเยี่ยม และไม่คุ้นชินกับการมีอยู่ของเขา

“เฮ้ย...! กรี๊ดทำไม ฉันเอง” อัสลานรีบเอามือหนาอุดปากคนตัวเล็กที่งัวเงียขี้ตา สงสัยลืมว่ามีเขาอยู่

มาหยาส่งสายตาหันกลับมามองเจ้าของมือที่ อุดปาก แถมยังขึ้นมานอนบนเตียงเล็กของเธอตอนไหน เธอลืมเลยว่ากลับมาบ้านได้อย่างไร

“อย่ากรี๊ดอีกนะ ไม่งั้นโดนแน่” เสียงทุ้มต่ำพูดเชิงขู่ให้มาหยาคืนสติ ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ระลึกชาติได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

มาหยาพยักหน้าเล็ก ๆ เป็นเชิงบอกให้อัสลานปล่อยเธอก่อน เพราะเธอเพิ่งจำได้ว่ามีอัสลานเข้ามาในชีวิตเมื่อวานนี้

แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เพราะเธอคุ้นกับการอยู่คนเดียวในบ้านสวนมาตั้งแต่เด็ก ส่วนนมก็จะขึ้นมาดูแลก็ตอนเธอไปโรงเรียนเท่านั้น บ้านหลังนี้เธออยู่คนเดียว ส่วนนมจะอยู่บ้านหลังถัดไปจากเธอ

“ไงเรา ตื่นแล้วเหรอ หิวหรือยัง” อัสลานถามคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบฉบับ แด๊ดดี้มาก

“ไม่หิวค่ะ ปกติไม่กินข้าวเย็นจ้ะ”

“แล้ววันนี้จะทำอะไรต่อ”

“เดี๋ยวไปรับมะพร้าวที่สวนพี่ชินจ้ะ พี่ชินจะเอามาส่งทุกวันศุกร์ของทุกอาทิตย์”

อัสลานเลิกคิ้วเป็นคำถามว่าเอาไปทำอะไร เพราะปกติเขาไม่ได้สนใจเรื่องของมาหยา เลยไม่รู้ว่ามาหยาเปิดร้านขายขนมในตัวเมืองภูเก็ตตอนเย็น แถมยังอยู่ติดกับบาร์ซะด้วย

“เอามาทำขนมไทยจ้ะ พรุ่งนี้มาหยาจะต้องไปตั้งร้าน”

“ร้านอะไร ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อน"

“เออ คือ มาหยาขายขนมทุกวันเสาร์กับอาทิตย์จ้ะ เช่าร้านข้างบาร์ในภูเก็ตจ้ะ”

“อะไรนะ แล้วเธอไปทำตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ทำมาตั้งแต่เรียน ม.5 แล้วจ้ะ มาหยาทำขนมไทยกับขายน้ำมะพร้าวน้ำหอมจ้ะ เห็นว่าทำเลมันดี ก็เลยทำขายทุกวันเสาร์อาทิตย์ บางวันพี่เดชก็แวะไปช่วยช่วงเย็น บางวันก็พี่ชินจ้ะ”

อัสลานเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อได้ยินคำตอบว่ามีหนุ่ม ๆ ทั้งลูกน้องตัวดีอย่างไอ้เดช และไอ้ชิน เด็กมหาวิทยาลัยหน้าอ่อน

(ด่าไว้ก่อนทั้งที่ยังไม่เคยเห็น ฮ่าฮ่า) 

มาตอแยเด็กในอุปการะของเขา นี่เขาคนเดียวหรือไงที่ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับมาหยาเลย ยิ่งคิดยิ่งโมโห อยากจะกระทืบไอ้เดชซะให้จม แต่มันดันไม่ได้ทำอะไรผิด

“แล้วฉันขอไปด้วยได้ไหมพรุ่งนี้”

“ได้สิจ๊ะ แต่นายหัวไม่ทำงานเหรอจ้ะ”

“เดี๋ยวเอางานไปทำด้วยก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก”

.........

ศึกษาชีวิตเด็กในอุปการะ

“มาหยา! มาหยา!” เสียงตะโกนลั่น รถกระบะคันงามสีดำ มาจอดพร้อมกับพวงมะพร้าวกะทิเต็มหลังรถ ที่จอดหน้าบ้านสวนของเขา 

“จ้าพี่ชิน รอแปปนะ เดี๋ยวลงไป!”เสียงตะโกนตอบรีบวิ่งลงมาจากห้องชั้นสองเพื่อตรงไปหน้าบ้าน

อัสลานที่แอบมองร่างเล็ก กาแฟแทบพุ่งออกจากปากเมื่อเสื้อที่เธอใส่โคตรเซ็กซี่ เสื้อกล้ามสายเดี่ยวสีน้ำตาล โชว์สองเต้าใหญ่เบียดกันแทบระเบิดออก กางเกงขาสั้น วิ่งออกไปหาเด็กผู้ชายที่กำลังยืนยิ้มรอเธออย่างร่าเริง

“ใครอนุญาตให้เธอโชว์ร่างกายขนาดนี้มาหยา”แตกต่างจากคนที่ยืนถือถ้วยกาแฟอยู่บนชั้นสอง ตอนนี้ทั้งโมโหทั้งรู้สึกหวงเด็กอุปการะจนออกนอกหน้า

สองคนยืนคุยกันยิ้มกระซิบกระซาบอย่างออกรถออกชาติ ส่วนลูกน้องสองคนก็โยนมะพร้าวกะทิที่ปอกแล้วออกมาจากท้ายรถ   มาหยาเธอลืมไปว่า ผู้มีพระคุณของเธอมาอยู่ด้วยแล้ว หลายอย่างเลยยังปรับตัวไม่ค่อยได้ เธอเคยชินกับการแต่งตัวสบาย ๆ มากกว่าโดยไม่ได้

คิดอะไร

เท่าไรจ้ะพี่ชิน”

“รอบนี้พี่ลดราคาพิเศษให้เลย หมดคัน 2000 พอ”

“เสาร์นี้พี่จะเข้าไปช่วยรอบเย็นนะมาหยา พี่ติดติวสอบนะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ มาหยาทำคนเดียวสบายมาก” มาหยาควักเงินที่เสียบไว้ในเต้าใหญ่ของเธอ เอาออกเพื่อมาจ่ายให้กับชิน 

พรูด..!! แค่ก! แค่ก! เสียงใหญ่สำลักาแฟ อัสลานตาเลือก สำลักกาแฟเต็มโต๊ะ ของแท้รอบนี้ เพราะมาหยาเธอเอาเงินสดเก็บไว้ในร่องนม เขาจะบ้าตาย  “มาหยา นี่เธอจะอ่อยมันหรือไง!” นายหัวอัสลานสบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย