บทที่ 20 ยัดใส่ปาก
“พี่รพีจะทำอะไรหนู” เธอเริ่มเสียสั่น หน้าตาตื่นตระหนก ไร้วี่แววอวดดีเหมือนเมื่อครู่ รพียื่นหน้าเข้าไปใกล้ ลมหายใจที่มีกลิ่นบุหรี่เจือปนลอยคลุ้งเข้ามาในจมูกเล็กๆ ของเธอ เพียงขวัญเบือนหน้าหลบ ทำหน้าตาขยะแขยง
“แค่กลิ่นบุหรี่ ขยะแขยงขนาดนั้นเชียว” เขาเอ่ยถามเสียงขรึม เพียงขวัญพยักหน้า
“ก็คนมันเหม็น!”
“ลองสักมวนไหม เผื่อจะได้หายเหม็น แล้วมาติดด้วยกัน” เขาหยอก แต่เธอกลับคิดเป็นจริงเป็นจัง พยายามจะผลักเขาออก
“ไม่ลอง! ถ้าหนูจะสูบ หนูสูบไปเองตั้งนานแล้ว ไม่ต้องรอให้พี่รพีมาชวนหรอก ต่อให้พี่จุดแล้วเอายัดใส่ปากหนูหนูก็ไม่ดูด!”
“ฉันไม่เอาบุหรี่ยัดใส่ปากเธอหรอก แต่ถ้าเป็นอย่างอื่นนี่ก็ไม่แน่” เขาพูดค้างไว้แค่นั้น สายตาเขาพราวระยิบระยับเหลือทน แน่นอนว่าเด็กสาววัย 21 ไม่เข้าใจคำพูดสองแง่สามง่ามจากเขา ยังคงทำหน้ามึนอึนเอ๋ออยู่เช่นเดิม
“พูดอะไร ไม่เห็นจะเข้าใจ!”
“เป็นเด็กเป็นเล็ก ไม่เข้าใจน่ะดีแล้ว”
“ออกไปให้ห่างหนูได้แล้วค่ะ หนูเหม็น แล้วถ้าพี่ยังไม่เลิกสูบบุหรี่บนรถ หนูจะจ้างรถคันอื่นไปขนของเอง” เธอบอก รพีเหล่ตามองหญิงสาวแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
“ทำเหมือนตัวเองรวยนักนี่”
“หนูไม่ได้รวยค่ะ แต่ถ้าจะต้องมาทนดมกลิ่นบุหรี่มือสองจากพี่ หนูยอมเสียเงินดีกว่า”
“อะ... ยอมก็ได้ ไม่สูบแล้วก็ได้” เขาว่า ก่อนจะออกรถขับไปตามทางเรื่อยๆ เพียงขวัญถอนหายใจโล่งอก แต่ยังไม่ให้เขาปิดกระจกเปิดแอร์ เนื่องจากกลิ่นบุหรี่ยังฉุนกึกติดจมูกอยู่
“ปิดกระจกได้หรือยัง เหม็นควันรถ!” เขาตะโกนถามท่ามกลางเสียงลมที่พัดเข้ามาในรถดังวี๊ดวิ๊ว
“เหม็นควันรถก็ยังดีกว่าเหม็นควันบุหรี่ หนูไม่ปิดกระจกหรอกค่ะ!” เธอยืนยัน รพีสบถเสียงดัง ตะบึงขับรถต่อไปจนกระทั่งถึงหน้าหอพัก
เพียงขวัญรีบลงจากรถแล้วขึ้นไปยังหอพักที่อยู่ด้านบนอาคารทันที รพีเห็นร้านสะดวกซื้อ จึงเดินเข้าไปซื้อหมากฝรั่งมาเคี้ยว แล้วซื้อสเปย์ดับกลิ่นในรถมาด้วย จัดการฉีดสเปย์ในรถจนมั่นใจว่ากลิ่นบุหรี่หมดแล้วจึงเดินขึ้นช่วยเธอขนของลงมา
ห้องพักขนาดเล็ก ไม่มีแอร์ มีเพียงพัดลมเพดานตัวเก่าทำให้เขาต้องพิจารณาเธอใหม่ เธอคงเลือกหอพักที่เสียค่าเช่าต่อเดือนน้อยที่สุด แม้จะมีขนาดเล็ก แต่ภายในห้องนั้นกลับเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยว่าเธอจัดของไว้เสียดิบดี แถมยังสะอาดสะอ้านอีกด้วย เธอเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบขนาดกลาง ส่วนใหญ่มักจะเป็นชุดนางพยาบาลสีขาว และเสื้อผ้า หนังสืออีกกองใหญ่ รพีช่วยเธอยกของเดินลงบันไดมาจากชั้น 4 เนื่องจากหอพักแห่งนี้ไม่มีลิฟต์
พอขนของขึ้นรถเสร็จ เพียงขวัญเปิดประตูเข้าไปในรถ ได้กลิ่นหอมสดชื่นก็รู้สึกดีขึ้น เธอมองเสี้ยวหน้าของรพีที่นั่งประจำที่คนขับแล้วก็ยิ้ม แต่เขายังคงเก๊กหน้าขรึม เคี้ยวหมากฝรั่งจนคางยาน
“พอใจเธอแล้วใช่ไหม กลิ่นสะอาดหอมสดชื่น”
“ค่ะ”
“ไม่ต้องเปิดกระจกแล้วนะ มันร้อน”
“ค่ะ”
“นอกจากค่ะแล้วพูดอะไรเป็นอีกไหม” รพีหันไปถาม เพียงขวัญนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วบอก
“พี่รพีเลิกบุหรี่เถอะค่ะ มันไม่ดีต่อสุขภาพเลย พ่อกับแม่พี่รพีก็แก่แล้ว ต้องมาได้กลิ่นบุหรี่จากพี่อีก แล้วติดบุหรี่แบบนี้แฟนพี่ไม่ว่าเหรอ ต่อไปมีลูกเล็ก ลูกพี่ก็ต้องมาดมกลิ่นบุหรี่จากพี่อีก กลิ่นบุหรี่มันอันตรายมาก ติดเสื้อก็เหม็น มีละอองคลุ้งไปหมด ต่อไปในอนาคตพี่อาจจะเป็นมะเร็งปอด มะเร็งกล่องเสียง เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ...”
