บทที่ 6 ลาออก?
“มีค่ะ” เธอตอบกลับจ้องตาไม่เกรงกลัวแม้ในใจจะหวาดหวั่นก็ตาม
“อะไร”
“หนูต้องเอาเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวไปเก็บที่หอพักค่ะ เพราะตอนนี้หนูต้องย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองชั่วคราว...”
“นั่นมันเป็นธุระของเธอ ไม่ใช่ธุระของฉัน” รพีบอกปัดอย่างไม่ใคร่สนใจเท่าไหร่นัก
“พี่จะไม่สนใจเรื่องของหนูแบบนี้ไม่ได้นะคะ พี่รพีต้องฟังหนูและคุยกับหนูให้รู้เรื่องก่อน” เธอเริ่มเสียงดัง เพราะชายหนุ่มตรงหน้ากำลังทำตัวไร้เหตุผลและเอาแต่ใจอย่างถึงที่สุด
“เสียเวลา! เอ้า... รีบๆ คุยก่อนที่แม่ฉันจะตื่น” เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แล้วเคาะนิ้วบนโต๊ะเบาๆ แถมยังนั่งไขว่ห้างเต๊ะท่าอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด
“หนูจะมาดูแลคุณแม่ของพี่ได้เฉพาะตอนที่ไม่ได้ทำงานเท่านั้นนะคะ เมื่อไหร่ที่เลิกงานแล้วหนูจะมาดูแลคุณแม่พี่ทันที” เพียงขวัญบอก รพีนิ่วหน้าขมวดคิ้วขึ้น
“ทำไม...”
“หนูต้องทำงานหาเงินนี่คะ”
“ลาออก... เธอก็ลาออกไปซะสิ!” เขาพูดอย่างไม่ยีหระ เพียงขวัญเบิกตากว้าง
“พี่รพีบ้าไปแล้วหรือเปล่า หนูเป็นกำลังหลักในการหาเงินเลี้ยงดูครอบครัวนะคะ หนูไม่ได้ทำงานแล้วใครจะหาเงินไปให้ที่บ้าน ใครจะหาเงินส่งเสียน้องๆ เรียนหนังสือล่ะคะ” เพียงขวัญถามเสียงดัง รพีจ้องหน้าหญิงสาว เธอสวมแว่นตากรอบบางสีเงิน แววตาดื้อรั้นกลายๆ ไม่ยอมคนอยู่ภายใต้เลนส์คู่นั้น
“เรื่องนั้นเอาเป็นว่าฉันเข้าใจก็ได้...”
“ส่วนเรื่องค่าซ่อมรถ หนูอาจจะขอผ่อน...” พอมาถึงข้อนี้ เพียงขวัญเริ่มพูดตะกุกตะกัก รพีหนวดกระตุกทันที
“จะบ้าหรือไง!”
“ก็ตอนนี้หนูมีเงินไม่พอ จะเป็นไปได้ไหมคะถ้าหนูจะขอผ่อน...”
“ไม่ได้โว้ย!” รพีสวนกลับทันที ชักเริ่มจะมีข้อแม้มากเกินไปแล้ว เขาลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวแล้วสาวเท้าเข้าไปหาเธอใกล้ๆ เพียงขวัญถอยหลังกรูดอย่างหวาดกลัว
“ได้คืบจะเอาศอก ถ้าไม่มีเงินจ่ายงั้นก็ต้องจ่ายเป็นอย่างอื่น” เขาขู่ฟ่อๆ เพียงขวัญเริ่มตัวสั่น ยิ่งเห็นแววตาดุดันน่ากลัวของเขาด้วยแล้วยิ่งหวาดระแวง
“จ่ายเป็นอย่างอื่น... หมายความว่ายังไงคะ”
“ก็หมายความว่า... เธอต้องตามไปดูแลแม่ฉันที่บ้านจนกว่าแม่ฉันจะถอดเฝือกและหายกลับมาเป็นปกติ หน้าที่ของเธอคือต้องทำอาหารเช้าให้ทุกคนในบ้านกิน ต้องพาแม่ฉันไปอาบน้ำ เข้าห้องน้ำ คอยดูแลไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ” รพีบอก เพียงขวัญกำลังคิดไตร่ตรองข้อเสนอ แต่เขาก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน
“แต่หนูต้องกลับบ้าน...”
“มันใช่เวลาที่เธอจะเรียกร้องโน่นนี่นั่นไหม ฉันไม่เอาเธอเข้าคุกก็ดีแค่ไหนแล้ว เอ๊ะ! หรือว่าที่จริงแล้วเธออยากจะเข้าไปนอนในซังเต!”
“มะ... ไม่... ไม่ค่ะ!”
“ถ้าไม่ก็ทำตามที่ฉันบอก!”
“แล้วระหว่างนี้หนูจะไปพักที่ไหนคะ” เธอถามเสียงสั่นเครือ
“พักที่บ้านฉันนี่แหละ”
“แต่...”
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละ เรื่องมากชะมัดเลยว่ะ” รพีเริ่มออกลายเกรี้ยวกราด ทำให้เพียงขวัญต้องหุบปากลง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงอ้าปากขึ้นมาใหม่เพื่อจะพูด
“หุบปากลงเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิมาเรียกร้องอะไรจากฉันทั้งนั้น!” รพีดักคอ เริ่มหมั่นไส้ยายแว่นเข้าไปทุกที
