บทที่ 87 ลูกสาว

ตอนสายๆ รพีขับรถไปรับปภาวรินทร์และกลุ่มเพื่อนที่สนามบิน เขารีบลงจากรถไปนั่งรอที่ร้านกาแฟ กว่าเครื่องจะลงก็ปาเข้าไป 11 โมงครึ่ง ระยะเวลาในการรอไม่มีปัญหาสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อยเมื่อได้เห็นเด็กน้อยผมยาวหน้าม้าวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความดีใจ

“คุณพ่อ!” มะปรางรีบวิ่งมาหารพีแล้วสวมกอดแนบแน่น เช่นเดียวกับรพีที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ