บทที่ 9 กวนประสาท
รพีออกจากห้องพักผู้ป่วยไปแล้ว เพียงขวัญถอนหายใจโล่งอกเพราะไม่อยากอยู่ในสายตาเขา ที่สำคัญคือเขามักจะยียวนกวนประสาทเธอสุดๆ เหมือนมารผจญคนที่กำลังบำเพ็ญเพียรให้ตบะแตกก็ไม่ปาน นภัสวรรณเห็นสีหน้าที่ผ่อนคลายลงของเพียงขวัญก็อมยิ้ม
“รพีเขาก็เป็นคนกวนประสาทอย่างนั้นแหละ จริงๆ เขาไม่ได้มีอะไรหรอก” นภัสวรรณบอกกับเพียงขวัญ เธอพยักหน้ารับเล็กน้อย คลี่เรียวปากบางแย้มรอยยิ้ม ในช่วงเวลานั้นนภัสวรรณรู้สึกได้ทันทีเลยว่าเด็กสาวคนนี้มีหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มดีนัก
"ค่ะ"
"เพียงขวัญเหนื่อยหรือเปล่า ถ้าเหนื่อยก็นอนพักก่อนก็ได้นะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่เหนื่อยเลย วันนี้งานไม่ค่อยเยอะด้วย" เธอโป้ปดไปคำโตด้วยไม่อยากให้หญิงวัยกลางคนเป็นห่วง เธออยากรับหน้าที่ดูแลหล่อนให้ดีที่สุด เพราะเธอเองก็ไม่มีเงินจ่ายค่าซ่อมรถ
"เช่าหอพักแบบนี้คงลำบากน่าดู ต้องห่างพ่อห่างแม่แล้วยังต้องรับผิดชอบค่าเช่าหออีก" นภัสวรรณเปรยด้วยความเป็นห่วงหญิงสาว แต่มันเหมือนกับเป็นมีดที่กรีดแทงจิ้มใจดำเธอเสียเหลือเกิน เพียงขวัญกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ฝืนยิ้มออกมา
"ค่ะ"
"เดือนนี้แม่จะออกค่าเช่าหอให้นะ แล้วพอหมดเดือนนี้ก็ไปอยู่บ้านเดียวกับแม่ ระหว่างที่ดูแลแม่ แม่จะให้ค่าจ้างด้วย" นภัสวรรณยื่นข้อเสนอ ทำให้เพียงขวัญหูผึ่งขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดว่าหญิงวัยกลางคนตรงหน้าจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือเธออย่างนี้ แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอเรียนรู้ว่าทุกอย่างในโลกนี้ไม่มีคำว่าฟรี
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่" เพียงขวัญปฏิเสธเสียงนิ่มนวล นภัสวรรณยิ้มให้อย่างเอ็นดู
"อย่าคิดมากเลย แม่อยากช่วย อุบัติเหตุมันไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นแม้กระทั่งตัวคนทำ แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ต้องช่วยๆ ดูแลกันไป เห็นรพีว่าประกันไม่รับผิดชอบด้วยไม่ใช่เหรอ ไหนจะต้องจ่ายค่าซ่อมรถ จ่ายค่าเสียหายแผงขายของในตลาด แล้วยังต้องมาเสียค่าเช่าห้องอีก ค่าใช้จ่ายเยอะแบบนี้ตัวคนเดียวไม่ไหวหรอก" นภัสวรรณพูดขึ้นมา ทำให้เพียงขวัญชะงัก
"แม่รู้ได้ยังไงคะว่าหนูรับผิดชอบค่าใช้จ่ายคนเดียว" เธอย้อนถาม นภัสวรรณยิ้ม
"แม่รู้จักคนในหมู่บ้านที่ลูกอยู่ เขาก็เล่าให้ฟังว่าเพียงขวัญเป็นคนอย่างไร ไม่ต้องเกรงใจแม่นะ แม่จะช่วยเหลือเพียงขวัญเอง"
"ถึงแม่อยากจะช่วย แต่ลูกชายแม่..."
"ช่างเขาสิ เราก็อย่าไปบอกให้เขารู้" นภัสวรรณบอก ยิ่งเห็นสีหน้าเกรงอกเกรงใจของเพียงขวัญด้วยแล้วยิ่งทำให้หล่อนรู้สึกเวทนาไม่น้อย
"ไม่ต้องร้องไห้ มีอะไรให้แม่ช่วยก็บอกนะ" นภัสวรรณปลอบใจ เพียงขวัญปาดน้ำตาออกจากแก้มป้อยๆ
"ขอบคุณมากนะคะ แต่ขอให้หนูได้รับผิดชอบการกระทำของหนูให้ถึงที่สุดก่อนนะคะ ถ้าเมื่อไหร่ที่เพียงไม่ไหว เพียงจะมาขอความช่วยเหลือจากแม่ค่ะ"
เมื่อเพียงขวัญยืนยันมาอย่างนี้ นภัสวรรณก็ไม่รู้ว่าจะต้องเข้าไปช่วยเหลืออย่างไร ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปตามความต้องการของเธอ
