บทที่ 10 EP 01 Set zero [6]
“ทำไมถึงเป็นเธอ ยองมิน” น้ำเสียงของรุ่นพี่จุนแจเหมือนจะตกใจอยู่ไม่น้อย และจนป่านนี้เขาก็ยังจ้องมองเธอไม่ละสายตา
สถานการณ์ดูเหมือนจะพลิกผันเมื่อท่าทางของรุ่นพี่จุนแจตอนนี้เหมือนเขากำลังรู้สึกไม่พอใจ
คำถามของเขาทำให้อีกสามคนที่เหลือมองหน้ากันเลิ่กลั่กไปมา
โดยเฉพาะรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นที่ถึงกับหุบยิ้มลงทันที
“แล้วทำไมถึงเป็นฉันไม่ได้ล่ะ”
“แฮซู”
รุ่นพี่จุนแจหันไปเรียกเพื่อนของเขาอีกคนด้วยน้ำเสียงน่ากลัวและมองอย่างต้องการคำตอบ
“ก็ยังไงยองมินก็รู้เรื่องมาตั้งแต่แรก
ฉันก็เลยคิดว่าไม่น่าจะเสียหายตรงไหน
นายเองก็ไม่ได้อยากจะให้คนอื่นรู้เพิ่มไม่ใช่รึยังไง”
“เหอะ!”
รุ่นพี่จุนแจแค่นหัวเราะในลำคอทั้งที่ตัวเขาเองยังไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเธอคนนั้นเลย
ฉันเห็นว่าเธอพยายามจะสิ่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวเขา
และยังทำเหมือนต้องการจะยั่วยวนเขาด้วยการยกมือขึ้นวางบนอกของเขาอีกต่างหาก
ฟุ่บ!
แต่วินาทีต่อมา
มือของเธอก็ถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย ใบหน้าที่ยิ้มยั่วอยู่เมื่อครู่ถอดสี
ในขณะที่รุ่นที่รุ่นพี่จุนแจเองก็เหมือนจะเริ่มหงุดหงิด
ฉันเห็นเขาจ้องมองไปที่รุ่นพี่ทั้งสองคนสลับกันไปมาก่อนจะก้าวผ่านร่างของเธอคนนั้นกลับออกมาทันที
วินาทีที่เห็นว่าเขากำลังจะเดินกลับออกมาทำให้ฉันต้องรีบถอยออกมาหาที่หลบ
ยกมือขึ้นปิดปากข้างหนึ่ง กดหน้าอกข้างหนึ่งด้วยความตกใจ
กลัวว่าจะถูกเขาจับได้ว่ากำลังแอบมอง
“เดี๋ยวสิวะไอ้จุนแจ”
หนึ่งในสองตะโกนรั้ง ฉันสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ก่อนจะแอบยื่นหน้าออกไปมองอีกรอบ
ขยับเท้าออกไปทีละนิดๆ
กระทั่งมั่นใจว่าไม่ได้กำลังมีใครมองมาทางนี้ถึงได้ยื่นหน้าออกไปมองเหตุการณ์ให้ชัดๆ
ฟู่~
หัวใจเกือบวายแน่ะ
“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า นายเองก็รู้ว่ายองมินไว้ใจได้ไม่ใช่เหรอ”
“เอาไว้ฉันจะลองหาวิธีเองก็แล้วกัน”
รุ่นพี่จุนแจตัดบท แต่สรุปได้ว่าเขาคงต้องการจะปฏิเสธนั่นแหล่ะ
“นายไม่เชื่อใจฉันงั้นเหรอจุนแจ”
“กลับไปเถอะยองมิน
แล้วทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก” รุ่นพี่จุนแจบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าฉันจะใจเต้นแรงทำไมทั้งที่เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้กับทุกคน
รวมถึงฉันเองก็ด้วย
“แต่ถ้านายไม่ยอมให้ฉันช่วย
นายอาจจะตายก็ได้นะจุนแจ”
ตายเหรอ
รุ่นพี่จุนแจกำลังจะตายงั้นเหรอ เขาเป็นโรคร้ายแรงหรือว่ายังไงกันล่ะ
“แล้วเธอคิดว่าฉันจะเลือกอะไร
เธอ หรือว่าความตาย” น้ำเสียงของรุ่นพี่จุนแจเด็ดขาดมาก
เล่นเอาเธอคนนั้นกัดฟันกรอด แถมยังกำมือทั้งสองข้างแน่นจนกำปั้นเล็กๆ
สั่นเลยทีเดียว
“พวกเราโดยเฉพาะยองมินเต็มใจช่วยนายนะเว้ยไอ้จุนแจ”
“ขอบใจ
แต่ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ฉันคงไม่เสียเวลามา” รุ่นพี่จุนแจตัดบทด้วยน้ำเสียงรำคาญ
พูดจบเขาก็ก้าวเท้าออกมาทันทีซึ่งฉันก็กำลังจะหลบฉากออกมาด้วยเหมือนกันติดตรงที่อยู่ๆ
ก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้นมา
“โอ๊ย!”
หัวใจของฉันกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อหันกลับมาเห็นว่ารุ่นพี่ยองมินคนนั้นยกมีดขึ้นมากรีดปลายนิ้วทั้งสี่ของตัวเองจนเลือดไหลออกมาเป็นทาง
ฉันจ้องมองหยดแล้วหยดเล่าที่มันร่วงลงกับพื้น ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง
ต้องรีบยกมือสองมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้แน่น
“ยองมิน!”
เสียงตะคอกของรุ่นพี่จุนแจไม่ได้ทำให้เธอตกใจเลยสักนิด
มีแค่ฉันที่สะดุ้งจนตัวโยนและเกือบหลุดปากร้องออกไป
“ไม่เอาน่า
ยองมินยอมพิสูจน์ตัวเองขนาดนี้แล้วนายก็น่าจะเชื่อใจเธอให้มากกว่านี้นะ และไหนๆ
เรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ตัวนายเองก็กำลังต้องการเลือด
นายจะให้ยองมินเจ็บตัวฟรีหรือยังไง”
อะไรกันนะ
มันชักจะอีนุงตุงนังไปกันใหญ่แล้วสิเนี่ย
