บทที่ 9 EP 01 Set zero [5]
Rrrr~
โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสั่นขึ้นมาพอดี
ทีแรกฉันคิดว่ายัยกงจูจะโทรมาวีนใส่ให้ฉันเดินกลับไปขึ้นรถเสียอีก
แต่พอเห็นว่าเป็นพ่อที่กำลังรอสายอยู่ ฉันก็รีบกดรับโดยไม่ลังเล
“สวัสดีค่ะพ่อ”
น้ำเสียงของฉันติดสั่นด้วยความดีใจ หลายวันแล้วที่ฉันติดต่อพ่อไม่ได้เลย
แต่ก็เข้ามาใจตลอดนั่นแหละว่าพ่อต้องทำงานหนักเพื่อครอบครัว
[ยุ่งอยู่รึเปล่าซารัง]
น้ำเสียงของพ่อยังคงทุ้มและอบอุ่นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
“ไม่ค่ะพ่อ สำหรับพ่อ
หนูว่างเสมอ พ่อมีธุระอะไรรึเปล่าคะ หรือว่าแม่สบายรึเปล่า”
ฉันรีบถามเมื่อเริ่มกังวล แม่ของฉันสุขภาพไม่ค่อยจะดีนักน่ะ
ปกติแล้วถ้ามีเวลาหรือว่าช่วงวันหยุดยาว ฉันมักจะกลับบ้านไปเยี่ยมแม่เสมอ
แต่พอดีว่าช่วงนี้ติดสอบ นี่ก็เกือบเดือนแล้วที่ฉันไม่ได้กลับบ้านเลย
[แม่สบายดี
แต่สงสัยจะทนคิดถึงลูกสาวไม่ไหวก็เลยให้พ่อโทรชวนลูกกลับมากินข้าวด้วยกันน่ะ]
พ่อหัวเราะมาตามสาย ทำเอาฉันยิ้มกว้างไม่หุบ
[งั้นเอาเป็นว่าเดี๋ยวพ่อแวะไปรับเลยก็แล้วกันนะ แล้วขากลับจะแวะไปส่ง]
“ได้ค่ะพ่อ จะรอนะคะ”
ฉันบอกยิ้มๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อย้อนกลับไปที่หอพัก
จะได้รีบอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ รอพ่อมารับกลับไปกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว
กึก!
“เดี๋ยวนะ”
ฉันถึงกับต้องชะงักฝีเท้าทั้งที่กำลังรีบ แอบรำพึงรำพันกับตัวเองพลางค่อยๆ
ก้าวถอยหลังกลับไปสองสามก้าวเมื่อรู้สึกเหมือนจะเห็นบางอย่างที่คุ้นตา
อ่า...รถยนต์คันที่ฉันเพิ่งจะเดินเลยผ่านมาเมื่อครู่มันคุ้นๆ
จริงๆ
ใช่แน่
นั่นมันรถของรุ่นพี่จุนแจนี่นา เขาแวะมาทำนะ ปกติฉันไม่เคยเห็นเขาเลย
ทั้งที่ฉันก็เดินผ่านแถวนี้ออกจะบ่อย
ฉันสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ
ชะเง้อคอมองซ้ายทีขวาทีแต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าของรถ
จะว่าเขาแวะมาหาอะไรอร่อยๆ กิน แถวๆ
นี้ก็ไม่เห็นจะมีร้านอะไรที่ดูแล้วน่าจะเป็นสไตล์ที่เขาชอบสักร้าน
ร้านไก่ทอดในตำนานก็ปิดเพราะฉันเพิ่งอดกินมาเหมือนกัน
เอ๊ะ! ผู้ชายตัวสูงๆ
คนนั้นจะใช่เขารึเปล่า
แผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งที่เดินนำหน้าฉันอยู่ไกลๆ
สะดุดตาฉันเหลือเกิน ยิ่งได้จ้องมองอยู่สักพัก
ฉันก็ยิ่งค่อนข้างมั่นใจว่าน่าจะใช่รุ่นพี่จุนแจแน่ๆ
เขาเข้าไปทำอะไรในซอยนั้นกันนะ ถ้าจำไม่ผิด
ซอยนั้นมันเป็นซอยตันมีทางเข้าออกแค่ทางเดียวนี่นา
“มาช้านะ”
รู้ตัวอีกทีฉันก็เดินตามเขามาเสียแล้ว
ตอนนี้สองเท้าหยุดยืนอยู่ที่หน้าตรอกแคบๆ ที่เห็นว่ารุ่นพี่จุนแจเดินเข้าไป
เสียงเมื่อครู่ที่ได้ยินไม่คุ้นหูสักเท่าไหร่
มิหนำซ้ำน้ำเสียงก็ยังแข็งกระด้างอีกต่างหาก
“รถมันติดน่ะ
ตกลงว่าได้ของที่ฉันต้องการรึเปล่า”
นั่นเสียงรุ่นพี่จุนแจ
ฉันจำได้
ความสงสัยทำให้ฉันค่อยๆ
ยื่นหน้ามองเข้าไปด้านใน
เห็นเพียงแผ่นหลังของรุ่นพี่ผู้ชายสองคนที่กำลังคุยอยู่กับรุ่นพี่จุนแจ
แต่ฉันไม่รู้จักพวกเขาหรอก น่าจะเป็นกลุ่มเพื่อนๆ ของรุ่นพี่จุนแจนั่นแหละ
“ได้สิ
รับรองว่าสดจนนายคิดไม่ถึงแน่ๆ จุนแจ”
เอ๋
พวกเขาคุยเรื่องอะไรกันอยู่นะ อะไรที่ว่า ‘สด’
ถึงขนาดที่รุ่นพี่จุนแจจะคิดไม่ถึง
“ไหนล่ะ
เอามาสิ”
“นายนี่ใจร้อนสมกับเป็นแวมไพร์เลือดร้อยจริงๆ”
หืมมม...สองตาของฉันเบิกโพลงเมื่อได้ยินรุ่นพี่คนนั้นพูดศัพท์แปลกๆ
ออกมา ฉันได้ยินแว่วๆ ว่าแวมไพร์เลือดร้อยอะไรสักอย่างนี่แหละ มันคืออะไรกันนะ
หรือว่าฉันจะได้ยินผิดไป
แวมไพร์งั้นเหรอ
เขาบอกว่ารุ่นพี่จุนแจเป็นแวมไพร์จริงๆ งั้นเหรอ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน
ฉันยังคงยืนมองเหตุการณ์ด้านในอยู่เงียบๆ
ทั้งที่เริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
คอแห้งขึ้นมากะทันหันแต่ก็ยังอยากจะแน่ใจว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด
ฉันอาจจะคิดมากไปเอง เพราะจะว่าไปแล้วบรรยากาศในตอนนี้ก็ไม่ได้มืดจนดูน่ากลัว
หรือชวนให้คิดว่าพวกเขามาทำอะไรลับๆ
ล่อๆ ดูน่าสงสัยเสียด้วยซ้ำ รวมๆ แล้วก็เหมือนเวลาที่เรานัดเจอเพื่อนปกติ
ติดตรงคำว่า ‘แวมไพร์เลือดร้อย’
ที่ฉันได้ยินพวกเขาพูดขึ้นมาเมื่อครู่นั่นแหละที่ทำให้ฉันรู้สึกสงสัย
เอ...หรือบางทีมันอาจจะเป็นรหัสลับอะไรเฉพาะกลุ่มของพวกเขาก็ได้...มั้ง
“ออกมาสิ”
รุ่นพี่ผู้ชายที่คุยกับรุ่นพี่จุนแจอยู่เมื่อครู่ตะโกนเรียกใครสักคนออกมา
สิ้นเสียงนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจริงๆ
ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสวยมาก
เธอส่งยิ้มให้เขา
สบตาเขาแถมยังเดินเข้าไปหาเขาโดยมีอาการเก้อเขินเลยสักนิดราวกับว่ารู้จักและสนิทสนมกันมาก่อน
“ทำไมถึงเป็นเธอ ยองมิน”
