บทที่ 48 ตอนที่ 48

“หึ! นึกว่าเป็นใบ้ซะแล้ว” ยิ่งได้เห็นเธอปรี๊ดแตกแบบนี้เขายิ่งชอบใจมากขึ้น

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!” เธอทุบอกเขาไม่แรงมากทั้งกลัวตกทั้งอายคนมาก

“ก็เลิกดื้อสักทีสิลูกปลา แล้วก็ใช้สมองที่ฉลาดคิดด้วยว่าอะไรเป็นอะไร”

“เสี่ยว่าฉันโง่เหรอ?”

“ใช่! โง่มากที่เชื่อลูกไม้ตื้นๆของหวาน!” ใช่ว่าเขาจะอดทนเก่งซะเมื่อไ...