บทที่ 4 แผนการร้าย

​

​

“น้ำ..วันนี้เราจะกลับค่ำหน่อยนะ พอดีมีงานปาร์ตี้กับเพื่อนที่คณะนิดหน่อย ส่วนกับข้าวเราทำทิ้งไว้ให้แล้ว นายก็เอามาอุ่นในเตาไมโครเวฟกินได้เลยนะไม่ต้องรอ” หมอทอยพูดพร้อมกับรีบวิ่งลงมาจากห้องนอนบนชั้นสองของบ้านเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาเกือบจะสายซะแล้ว

‘น้ำ’ หรือ ‘ไผ่’ ที่ยังคงนั่งมองดูความร้อนรนของเจ้าแว่นนั่นถึงกับยกยิ้มกับท่าทีเปิ่นๆ เป๋อๆ แต่ก็แฝงไปด้วยความสดใสน่ารัก เหมือนกับใครบางคนที่เขาพยายามจะคิดถึงอยู่ แม้แต่ก่อนจะไปหมอทอยยังอุตส่าห์เดินมาดูแผลบนหัวของน้ำที่ตอนนี้มันเริ่มแห้งจนเกือบตกสะเก็ดหมดแล้ว

“อย่าลืมกันข้าวแล้วก็กินยาด้วยล่ะ ทำตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัดนะจะได้หายเร็วๆ” ความห่วงตามสัญชาตญาณของความเป็นหมอทำให้ หมอทอยยังคงเดินวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวของน้ำ พร้อมกับพร่ำบ่นเรื่องต่างๆ ตั้งแต่เรื่องอาหารเช้า อาหารกลางวันจนกระทั่งถึงอาหารเย็นแล้วก็บลาๆๆ

“อืม..” น้ำตอบคำเพียงสั้นๆ ก่อนจะปัดมือของนักศึกษาแพทย์ที่พยายามจะตรวจอาการของคนไข้อย่างไม่ดูเวลา เขาชี้มือไปที่นาฬิกาแขวนบนฝาผนังที่บอกว่าตอนนี้เกือบจะแปดโมงเช้าไปทุกทีแล้ว

“โอ๊ย!! สายแล้วๆ แย่แน่ๆ เลย” พูดเสร็จว่าที่หมอก็รีบวิ่งปรู๊ดไปที่รถยนต์ที่จอดอยู่ในโรงรถก่อนจะถอยและเสียเวลาเลื่อนประตูรั้วเปิดปิด หลังจากเรียบร้อยรถคันนั้นก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

@ Y University

หมอทอยเลี้ยวรถตัวเองเข้าจอดในซองของคณะก่อนจะรีบวิ่งขึ้นตึกคณะแพทยศ่าสตร์ เพราะช่วงเช้าเขาต้องเข้าแลปและอาจจะเลยไปจนถึงบ่ายเลยก็ได้ถ้าหากยังไม่เสร็จ

หมอทอยรีบสลัดเสื้อกราวน์ที่ม้วนถือมาลง ก่อนจะสวมทับเสื้อนักศึกษาลงไปในขณะที่กำลังเดินไปที่ห้องแลป เขาก้มมองดูนาฬิกาแล้วพบว่าตอนนี้เขาสายไปแล้วห้านาที ในใจตอนนี้หวังเพียงแค่ว่าอย่าเพิ่งให้อาจารย์หมอเช็คชื่อก่อนเลย เพราะช่วงนี้เขาเองก็ยิ่งไม่เข้าตาอาจารย์หมออยู่ด้วย

ชายหนุ่มค่อยๆ เปิดประตูห้องแลปเบาๆ เพื่อหลบสายตาอาจารย์หมอที่กำลังยุ่งกับการสอนนักศึกษากลุ่มหนึ่งอยู่ โชคดีชะมัดชายหนุ่มคิดในใจ

หมอชาติโบกมือเพื่อเรียกให้เขาเข้าไปนั่งที่กลุ่มแต่ก็ยังไม่ทันที่จะได้เดินไปไหน เสียงที่ทำให้เขาต้องหยุดชะงักก็ดังขึ้น

“นักศึกษาแพทย์รัชนาวิน ทำไมคุณถึงมาสาย รู้ไหมว่าการเป็นหมอหากมาสายแค่เพียงเสี้ยวนาทีอาจหมายถึงชีวิตคนไข้ก็ได้” อาจารย์หมอที่เห็นตั้งแต่หมอทอยเปิดประตูเข้ามาแล้ว เพียงแต่ยังติดการสอนที่กลุ่มหนึ่งอยู่ก็เท่านั้น

“ผมขอโทษครับ อาจารย์หมอวันนี้รถมันติดจริงๆ ครับ” ชายหนุ่มได้แต่ก้มตัวลงอย่างสำนึกผิด

“วันนี้คุณสายอาจไม่ส่งผลอะไรอย่างมากก็แค่โดนหักคะแนน หรือเรียนไม่ทันเพื่อนแต่ในอนาคตข้างหน้าการเป็นหมอคืออาชีพที่ต้องมีความรับผิดชอบสูงนะ อาจารย์ไม่อยากจะว่าอะไรคุณมาก เพราะต่างก็โตๆ กันแล้ว”

“ขอบคุณครับอาจารย์หมอ” หมอทอยพูดจบแล้วกำลังจะเดินไปที่โต๊ะกลุ่มของหมอชาติ อย่างลิงโลดเพราะโดนแค่ตำหนิแต่ไม่ถึงกับหักคะแนน แต่ก่อนที่เขาจะยกขาขวาขึ้นเพื่อที่จะเดินไปหากลุ่มของหมอชาติ เขาก็ต้องชะงักตัวเมื่อได้ยินเสียงอาจารย์หมอดังขึ้น ตามหลัง

“ผมหักคะแนนคุณห้าคะแนนสำหรับแลปวันนี้”

“อะ..ครับ”​ หมอทอยถึงกับคอตกทันที

“ทำไมมาสายล่ะ” หมอชาติเอ่ยถามหลังจากที่หมอทอยเดินมานั่งที่ว่างตรงกันข้าม

“พอดีผมมัวแต่เตรียมกับข้าวของน้ำน่ะครับ”

พอหมอชาติได้รู้ถึงสาเหตุก็แสดงอาการไม่พอใจขึ้นมา เพราะดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าที่เขาสนใจอยู่เอาแต่คอยเอาใจไอ้บ้านั่นที่มันแกล้งเจ็บ ซึ่งใครๆ ก็ดูออกว่ามันแกล้ง มีแต่ชายหนุ่มตรงหน้านี่แหละที่ไม่รู้ตัว คิดแล้วเขาก็หมั่นไส้ขึ้นมา เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดพิมพ์ข้อความไลน์ส่งไปให้ใครบางคนเมื่อการติดต่อบรรลุผลรอยยิ้มเหี้ยมก็ปรากฎชัดบนใบหน้าแวบนึงก่อนจะเลือนหายไป

กว่าที่จะจบคลาสแลปวันนี้หมอทอยก็ถึงกับล้าและดูอ่อนแรงไปหมด เขาเลยเวลามามากกว่าที่คิดจากตอนแรกที่น่าจะจบได้ตั้งแต่หกโมงเย็นแต่ตอนนี้เวลาก็ปาไปเกือบจะสองทุ่มอยู่แล้ว หมอทอยเริ่มกระวนกระวายใจเพราะนึกถึงคนป่วยที่นอนอยู่ที่บ้านว่าจะกินข้าวกินยาหรือยัง ครั้นจะโทรถามเขาก็ลืมไปว่าน้ำเองก็ไม่มีโทรศัพท์เลยไม่รู้ว่าจะติดต่อกันยังไง เขาเองก็ลืมคิดเรื่องนี้ไป

“หมอทอยไปกันเถอะ เพื่อนๆ รอแล้วอุตส่าห์จบแลปทั้งที่ไปปาร์ตี้กัน” หมอชาติเดินมาจับมือชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะดึงตัวชายหนุ่มที่กำลังเหม่อคิดอะไรอยู่ให้ลุกขึ้น

“เออ..คือว่า ผมไม่ไปได้ไหมครับพี่ พอดีผมเป็นห่วงน้ำนะครับ ตอนแรกก็กะว่าจะกลับประมาณสองทุ่ม”

“เฮ้ย!! ได้ไงก็เรานัดกันแล้วนะแถมอีกอย่างก็เป็นวันเกิดของไอ้หมอรุจน์มันด้วยไม่ไปอะน่าเกลียดตายเลย นี่พวกไอ้หมดรุจน์กับไอ้หมอคิทมันก็รออยู่ จากที่เห็นวันนี้น้ำเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรมากซักหน่อย อย่าเป็นห่วงให้มากนักเลย” หมอชาติทำเสียงไม่พอใจที่หมอทอยเอาแต่ห่วงไอ้คนที่เขาหมั่นไส้ และเหมือนเป็นการตอกย้ำว่าเขาคิดไม่ผิดจริงๆ กับสิ่งที่ทำลงไป

“ถ้างั้นผมขอไปแป๊บเดียวแล้วกันนะครับ”

“อะๆ เอางั้นก็ได้ว่าแต่ตอนนี้เราไปกันก่อนเถอะ” คิดเหรอว่าเขาจะปล่อยให้หมอทอยไปแค่แป๊บเดียว เมื่อก่อนอาจจะยังพอรอได้แต่วันนี้เขามีไอ้บ้าที่รออยู่บ้านหมอทอยเป็นคู่แข่ง ยังไงซะวันนี้เขาก็ต้องเผด็จศึกหมอทอยให้ได้เขาจะไม่ปล่อยอะไรให้เนิ่นนานอีกแล้ว ปากแดงๆ แบบนั้น แค่คิดเขาก็อยากจะจูบเต็มที่แล้ว

@ Extreme Pub

ชายหนุ่มไม่ค่อยคุ้นกับเสียงเพลงที่ดังจนแสบแก้วหูแบบนี้ ดังจนแทบจะพูดหรือคุยอะไรไม่ได้ยิน แถมยังผู้คนที่มากมายเดินกันพลุกพล่าน บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มที่ทำลายสุขภาพวางอยู่ ทั้งหมอชาติ หมอรุจน์แล้วก็หมอคิทต่างก็ยกแก้วขึ้นดื่มดวลกันเป็นว่าเล่น มีแต่เขาที่เหมือนมานั่งทำไมก็ไม่รู้

“อ้าวหมอทอย ดื่มด้วยกันหน่อยซิ” เสียงหมอรุจน์ที่ดังสวนเสียงเพลงขึ้นมาทำเอาหมอทอยถึงกับส่ายหน้าดิก

“ไม่เป็นไรหรอกน่า.. แค่นิดหน่อยเอง” หมอชาติที่กระเถิบเข้ามาใกล้พร้อมกับหยิบแก้วเหล้านั่นส่งให้หมอทอยรับไปถือ ก่อนทั้งหมดจะพยักหน้าเป็นเชิงให้เขาดื่มน้ำที่อยู่ในแก้วนั้นซะ เพราะทั้งหมดรู้กันและนี่คือแผนการที่ถูกวางไว้ จริงๆ ไม่ได้มีปาร์ตี้วันเกิดอะไรของใครหรอกแค่เป็นการดึงเวลาให้หมอทอยอยู่ก็เท่านั้นแต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาเมื่อกี้คือเขาต้องการจะรวบหัวรวบหางหมอทอยด้วย

ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงสภาพของหมอทอยที่หน้าแดงก่ำ และนั่งซึมเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอลในขณะที่หมอคนอื่นๆ ยังคงสนุกสนานอยู่

“พี่หมอค้าบบบบ โผมม..ม่ายย..หวายย.. แล้วววว.. โผมม.. ขอกาบบบ.. บ้านน.. ก่อน.. น้าาาา” เสียงยืดยานของหมอทอยบ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้เขาเริ่มจะไม่ไหวแล้วและก็ถึงเวลาซักทีเมื่อหมอชาติก้มดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือของเขาแล้วพบว่าตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนละ เรื่องอะไรบางอย่างคงจะเคลียร์ไปหมดแล้ว

“อือ..งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วกัน สภาพแบบนี้เราขับกลับบ้านไม่ไหวหรอก มะงั้นกินอีกแก้วแล้วกับกัน ส่วนพวกนายจะอยู่ต่อก็ได้นะ เดี๋ยวพี่ขอตัวไปส่งหมอทอยก่อน” ทั้งหมดพยักหน้าอย่างรู้กันว่าหมอชาติไม่ได้แค่จะไปส่งที่บ้านอย่างเดียวแต่กำลังจะไปส่งหมอทอยถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดด้วย

หมอทอยยกแก้วสุดท้ายมาดื่มหลังจากถูกทั้งสามหมอคะยั้นคะยอให้ดื่ม ลัเพื่อตัดปัญหาเพราะตอนนี้ร่างกายของเขาต้องการการพักผ่อนอย่างรุนแรงแถมยังเป็นห่วงน้ำด้วย

แล้วหมอทอยก็ถูกหมอชาติพยุงให้ลุกขึ้นในระหว่างที่เดินไปมือที่พยุงก็เป็นเหมือนหมวดปลาหมึกที่คอยหยุบหยั่บไปทั้งตัวของหมอทอยจนเขาอยากจะทำอย่างที่ใจคิดซะตรงนี้เลย..